Oyuncak ayının boş göz çukurlarından Helena'ya bakan "Görüyorum" yazısı, artık bir paranoya belirtisi değildi. Bu, somut, inkar edilemez bir tehditti. Elindeki titreyen telefon tekrar sinyal vermeye başlamıştı ama Helena, o an kimseyi arayamayacak kadar şoktaydı. Arabasını açık bırakıp, titreyen adımlarla evin kapısına yürüdü. İçeri girer girmez kapıyı kilitledi, zinciri taktı ve tüm perdeleri kapattı. Sanki bu basit eylemler onu görünmez kılacakmış gibi.
O gece uyumadı. Ne yapsa, zihninden o boş göz çukurları ve "Görüyorum" yazısı silinmiyordu. Kimdi bu psikopat? Nereden gelmişti? Ve bu evin içine nasıl giriyordu? Arabasına oyuncak ayıyı nasıl yerleştirmişti? Tüm bunlar Helena'yı deliliğin eşiğine getirmişti.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, Helena bir karar verdi. Artık bu oyunu oynamayacaktı. Karşı atağa geçecekti. Güvenlik kameralarının kayıtlarını tekrar açtı. Boştu, biliyordu. Ama belki de gözden kaçırdığı bir şey vardı. Daha dikkatli, daha yavaş, her bir detayı inceledi. Saatler geçmesine rağmen hiçbir şey bulamadı.
Umutsuzlukla bilgisayarı kapatmaya hazırlanırken, aklına bir fikir geldi. Ya kamera kayıtları gerçekten boş değilse? Ya da, kamera sistemi bir şekilde manipüle ediliyorsa? Bu modern çağda, her şeyin bir dijital izi olmalıydı.
Helena, uzun zamandır kullanmadığı, eski bir yazılımcı arkadaşından öğrendiği bazı basit siber güvenlik ipuçlarını hatırladı. Evdeki Wi-Fi yönlendiricisinin günlüğünü kontrol etmeye karar verdi. Eğer birisi ağa sızmışsa, bunun bir kaydı olmalıydı. Zorlansa da, sonunda yönlendiricinin arayüzüne erişti. Kayıtları incelemeye başladı. Çoğu giriş normaldi, otomatik güncellemeler, kendi cihazlarının bağlantıları… Ama sonra gördü.
Son birkaç haftadır, özellikle de internet ve telefon bağlantısının kesildiği günlerde, bilinmeyen bir IP adresinden ağa tekrarlanan bağlantı denemeleri vardı. Hatta bazıları başarılı görünüyordu. Bu IP adresi, evin yakınındaki bir yerden geliyordu. Coğrafi konumunu kontrol ettiğinde, adres ormanlık alana, evinin yaklaşık bir mil batısındaki boş bir araziye işaret ediyordu. Oraya resmi bir yapı yoktu, sadece yoğun ağaçlar.
Helena'nın zihni şimşek gibi çaktı. Bu adam, ormanın derinliklerinde, belki de küçük, gizli bir baraka veya sığınakta yaşıyor ve oradan ağını yönetiyordu. Bu, onun sadece bir takipçi değil, organize bir stalker olduğunu kanıtlıyordu. Üstelik, ağını manipüle ederek kameraları etkisiz hale getirmiş, telefon ve internet bağlantısını kesmişti. Bu kişi teknolojiyle de arası iyi olan birisiydi.
Titreşen elleriyle polisin numarasını tekrar çevirdi. Bu sefer, elinde somut bir kanıt vardı: şüpheli IP adresi ve giriş kayıtları. Bu sefer ona inanmak zorundaydılar.