Bölüm 4

“Kurallar Konur, Oyun Başlar.” Bade, elindeki çayı masaya bıraktı. Gözlerini manzaraya son bir kez kaydırıp, pencerenin önünden çekildi. Koltuğun köşesinden ayağa kalktı. Saçlarını geriye doğru topladı, bir tokayla sabitledi. Vücudu zarif, hareketleri ölçülüydü. Konuşmadan bile kararını vermiş gibiydi. Yavaş adımlarla Barkın’a döndü, göz temasını bir an bile bozmadan: “Anlaştık o zaman.” Barkın gözlerini hafif kıstı. “Yani…?” Bade çantasını omzuna takarken göz kırpmadan devam etti: “Ev hoşuma gitti. Sessizliği sevdim, manzarayı da. Sen de fena değilsin.” “Ama… kirayı ortak öderiz. Baştan net olalım.” Barkın önce şaşırdı, sonra gülümsedi. O tok ses tonu, Bade’nin o meşhur denge oyununu başlattığını haber veriyordu. “Tabii. Eşitlik güzeldir,” dedi Barkın. “Ama trileçenin payı benden düşer mi?” “Asla,” dedi Bade hemen. “O jestti. Ama bu… hayatın matematiği.” Bir anlık sessizlik oldu. Söz bitti, ama ortam hâlâ doluydu. Hafifçe adımlayıp kapıya yöneldi. Kapı eşiğinde durdu. Arkasını dönmeden son sözünü söyledi: “Yarın eşyalarımı getiririm. Bir hafta deneyelim. Olmazsa… yollar ayrılır. Ama şimdilik…” “…şimdilik bu manzara için bile kalınır.” Barkın başını salladı. “O zaman… hoş geldin Bade.” Bade kapının eşiğinden döndü, yüzünü ona çevirdi. Gözleri parlıyordu ama ifadesi kontrollüydü. “Hoş buldum Barkın.” Sonra yürüdü, sessizce apartmandan indi. Geride kalan sadece çayın kokusu, trileçenin dokunulmamış kutusu ve bir evin ilk defa başka bir ritimde atmaya başlayan kalbiydi. ⸻ İç Ses – Bade Kurallar koymadan hiçbir oyuna girmem. Şimdilik denge bende. Ama bu adam… oyunbozan çıkarsa şaşırmam. ⸻ İç Ses – Barkın “Kirayı ortak öderiz.” Cümle basit ama zemin sağlam. Demek ki bu sadece bir oda paylaşımı değil… Bir alanı, belki bir hikâyeyi paylaşmaya giden ilk adım.