Bölüm 11

Kahvaltıdan sonra mutfağı toparladı Bade. Tezgâhı silerken gözleri evin içine süzüldü. Salonun köşesindeki kitaplar, koltuğun üzerine bırakılmış gri sweatshirt… Barkın, evde yoktu ama ev hâlâ onun varlığını taşıyordu. Yavaşça salonu toparladı, koltuk minderlerini düzeltti. Sonra gözü koridora takıldı. Barkın’ın odasının kapısı yarı aralıktı. Tereddüt etti. “Girmemeliyim.” Çünkü orası onun alanıydı. Ama içindeki o tanıdık dürtü kıpırdadı. Merak. Göz ucuyla içeri baktı. İçerisi derli topluydu. Hatta… fazlasıyla. Her şey yerli yerindeydi. Komodinin üzerindeki stetoskop dikkatini çekti önce. Yanında notlarla dolu kalın bir anatomi kitabı. Üzerinde sarı fosforlu kalemle çizilmiş notlar: “Truncus brachiocephalicus — sağ subklavyen ve sağ karotis…” Bade yaklaştı. Sanki onun düşünce şekline yaklaşıyormuş gibi… Kitaba dokunmadı ama gözleri satırlarda gezindi. Başını çevirdiğinde gözleri duvarın köşesindeki raflara takıldı. Düzenli sıralanmış medikal dergiler, ilaç kutularını andıran maketler, ve arada sıkışmış bir çerçeve… Küçük bir aile fotoğrafıydı bu. Üç kişi: bir anne, bir baba… ve küçük bir çocuk. Çocuğun yüzü tanıdıktı. Kısa saçlar, utangaç bir gülümseme. Barkın. Fotoğrafa birkaç saniye baktı Bade. “Tek çocuk,” dedi içinden. Biraz yalnız. Belki biraz sorumluluk yüklenmiş. Fotoğrafı eline almadı, sadece inceledi. Sonra oda kokusunu fark etti. Hayır, oda spreyi değildi bu. Parfüm. Barkın’ın teninden kalan, hâlâ havada asılı duran o ağır, karizmatik koku. Ne çok keskin, ne çok hafif. Ama… çekici. İnsanı içine çeken bir şey vardı o kokuda. Temiz, odunsu, hafif tütün notası taşıyan, sonu derin bir koku. Bade içeri adım attığında burnuna bu koku doldu. Sanki Barkın bir anda yanı başındaymış gibi. Bir an başı döner gibi oldu. Bir erkek odasına bu kadar çekilmek… tuhaf hissettirdi. Gözleri yatağa kaydı. Düzenli. Üzerinde gri çarşaf, başucunda sadece bir saat ve tıbbi el notları. Hiç dağınık değildi. Ama soğuk da değildi. Burası bir odadan fazlasıydı: Bir karakterin uzantısı. Bir yalnızlığın düzeni. Bade bir adım geri çekildi. Sonra dönüp çıktı. Kapıyı arkasından yavaşça kapattı. Odaya iz bırakmak istememişti. Ama odadan bir şey almıştı: “Kokusunu.” ⸻ Bade’nin iç sesi: Bazen bir oda, bir insandan daha çok şey anlatır. Ve bazen… bir parfüm, ilk yakınlık sayılır.