Selin’in dünyası düzendi. Ama bu düzen kurallarla değil, insanlarla sağlanıyordu.
Deniz’i kantine çağırdı.
Aras da oradaydı.
Kaan ise her zamanki gibi köşedeydi, konuşmadan.
Selin gülümsedi.
“Burada iki tür insan var,” dedi.
“Bilenler ve bilmeyenler.”
Aras araya girdi:
“Ve bilmeyenler genelde daha mutlu.”
Selin ona baktı.
“Hayır. Onlar daha önce kırılır.”
Deniz anlamıyordu ama artık geri çekilemiyordu.
Çünkü Mira onu izliyordu.
Ve Mira izliyorsa… bir şey başlıyordu demektir.