Yatağımın üstünde duran valizime kalan son eşyalarımı da yerleştirdikten sonra ağzını kapatmak için kapağa sertçe bastırdım. Tamamen kapanınca fermuarı da kapattım. Valizimi yataktan aldım ve merdivenlerden aşağıya indirdim.
Merdivenler bitince hemen yanımda kalan odaya girince Mabel'ın hala valizini hazırladığını görünce gülmeye başladım.
"O kazaklar oraya sığacak mı?" Sesimi duyunca arkasını döndü. Bana samimi gülümsemesiyle karşılık verdi. İşini bırakıp yanıma geldi.
"Sanmıyorum. Hepsini götürmeme imkan yok. Ama çok da önemli değil. Orayı çok özledim. Yani bunun için eksik kazaklarla idare edebilirim." Valizini kapatmasına yardım ettikten sonra son dokunuşu yapmak için tekrar odama döndüm.
Yatağımın yanına geldim ve elimi altına uzattım. Küçük bir kutu elime gelince onu oradan çıkardım. Kutuyu açınca içinden çıkan gri şapkayı kafama taktım. Odamda yatağın hemen yanında duran aynada kendime bakınca yüzümde ister istemez bir gülümseme oluştu. Kutuyu yerine koyup odama son kez baktım. Üç ay buradan uzak kalacaktım. "Dipper! Babanız geldi. Acele et!" Annemin sesini duyunca daha fazla oyalanmadan hemen aşağıya indim.
Babamı görünce hemen yanına koştum. Onu sadece hafta sonları görmek bana yetmiyordu. Sıkıca ona sarıldım. "Merhaba baba!" diye şakıdım. Ben babamdan ayrılınca Mabel da ona sarıldı. "Çocuklar! İkiniz de hazır mısınız?"
Başımızı evet anlamında salladık. Hep beraber evden çıktık. Arabaya binerken Mabel'a baktım. En az benim kadar heyecanlı olduğunu görebiliyordum. Yol boyunca ikimiz de hiç konuşmadık. Otobüs garına geldiğimizde annem ve babam bizi otobüs durağına kadar götürdüler.
"İkiniz de birbirinize göz kulak olun. Artık ikiniz de sorumluluk sahibi birer gençsiniz. Ve amcalarınızı üzmeyin sakın!" Annemin yaptığı uyarıcı konuşma ve babamın duygusal konuşmalarının ardından otobüse binmek için içeriye girecekken annem ve babamın kendi aralarında tartıştıklarını fark ettim. Neyseki Mabel bunu duymamıştı.
Boşanmalarına rağmen ne zaman bir araya gelseler kavga ediyorlardı. Hala birbirlerinden nefret ediyorlardı ve sadece bizim için bir kaç dakika birbirlerine katlanmaya çalışıyorlardı.
İç çektim ve Mabel'ı takip ettim. Otobüse bindikten sonra cam kenarına geçtim. Elimi cebime attım ve içinden küçük katlanmış kağıt parçasını aldım. Üzerinde arkadaşlarımızın isimleri ve gelecek yaz görüşeceğimiz yazan kağıda baktım. Gelecek yaz olmamıştı çünkü büyük amcalar birlikte hazine avı gibi bir şeye çıkmışlardı. Fakat bu yaz dönmüşlerdi ve bizi de çağırmışlardı.
Kağıdı tekrar cebime koydum. Cam kenarında oturduğum için dirseğimi dayadım ve dışarıyı izlemeye başladım. Mabel her zaman ki gibi uyuya kalmıştı. Büyümemize rağmen bazı şeylerin değişmediğini görmek güzeldi.
Güneş batmaya başlamıştı. Şehrin sınırından çıkalı çok olmamıştı ki uykumun geldiğini hissettim. Saat gece yarısına geliyordu ve kasabaya gitmemiz sabahı bulacaktı. O yüzden gözlerimi kapattım ve uykuya teslim oldum.
Kahkaha sesleri. Tanıdık kahkaha sesleri beni uyandırdı. Etrafıma bakınca kulübeyi gördüm. Gelmiş miydik?
Sakince etrafımı inceleyince her yerin soluk renklerde olduğunu gördüm. Bu bir rüyaydı ve ben uyanamıyordum. Kahkaha sesi! "Hayır! Bill, göster kendini! Burada olduğunu biliyorum." Kahkaha sesleri gittikçe arttı. O sırada korkunç bir şey hissettim. Yer ayaklarımın altından kayıyordu sanki. Ve yer tamamen yok olunca düşmeye başladım. Düşmemle uyanamam bir olmuştu.
Derin soluklar alarak uyanınca etrafıma baktım. Güneş doğuyordu. Mabel ben hareketlenince uyanmıştı. "Dipper? İyi misin?" Ona döndüm başımı evet anlamında salladım. "Kötü mü görünüyorum?"
"Sadece hortlak görmüş gibisin."
"Hortlak görmüş sayılırım Mabel. Ama daha da kötüsü. Bunu kasabaya varınca herkese anlatmam daha doğru olur." Mabel anlam veremese de başını salladı ve daha fazla diretmedi. Kasabaya az kaldığını tabelalardan anlıyordum. Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuktan sonra gördüğüm tabelayı hemen Mabel'a gösterdim. İşaret ettiğim yere baktı ve yazıyı sesli bir şekilde okudu. "ESRARENGİZ KASABA'YA HOŞ GELDİNİZ!"
DEVAM EDECEK