Sabah uyandığımda ikiside yanımda yoktu. Aşağıdan sesler geliyordu. Gözümü ovuşturarak aşağıya indim. Gördüklerimle gözümü birkez daha ovaladım.
Lan Gökalp bizdeydi ve annemle dedikodu yaprak kahvaltı yapıyorlardı. Bunu da gördüm ya artık ölsem gam yemem.
🪷🪷🪷
Dün mektupta yazan yere gelmiştim. Bu gün yüzleşme günüydü. Adres beni bir deponun önüne getirdi. Kapıyı ittirdigimde açıldı. Hemen içeri girdim.
İçeride sandalyeye bağlı Atakan abim yaşlarında bir adam deponun ortasındaydı. Yanına gidecekken.
"Merhaba Ayza sonunda tanışabiliriz." Diyen adama döndüm. Solumda kalmıştı.
Adil denilen adam bu olmalıydı. "Anlat hadi yuzleselim ne yüzleşeceksek." Diye kendimden beklemediğim soğuk kalınlıkta konuştum.
"Gel bir ot-"
"ANLAT"
anlatmaya başladı.
"Bababanla ben çocukluk arkadaşıydık. Birlikte büyümüştük. Ama ailelerimiz hep onu sevdi. Bana notlarım kötü diye onu överlerdi."
"İçimde kendime bile itiraf edemediğim bir kıskançlık yatıyordu. Daha bir yıllık evliyim. Baban o zamanlar evli değildi. Benim karım onu aşık oluş" diyip elini sinirle duvara vurdu.
"Hep düşündüm acaba ben bu kadının neyi eksik ettim. Neyi beğendiremedim diye. Suçu hep kendimde aradım. Babanı zaten daha öncelerindede kıskanıyordum bu olayla iyice kin beslemeye başladım. Bir gün eve sarhoş gelip o kafayla karımı öldürdüm. Bunun suçlusu ben değildim babandı. Sonra düşündüm ki neden beni gibi acı çıkmıyordu."
"Bende Melisi gönderdim. Sende öbür evden buraya yaralı olarak döndün bu bir baba için büyük yıkım. Ama içinizde ki sadece Melis değildi."
O sırada boynumda soğuk birsey hissettim. Bıçak? Evet.
"Canım kardeşim nasılsın. Seni burada görmekten şeref duydum."
OHA.
🪷🪷🪷🪷
burada kestiğim için özür dilerim ama diğer kurumadan bir şans verin. Diğer kurumu da okursanız bu kurguyadq daha sık bölüm atacağım.
1k için teşekkürler. 🪷🪷🪷🩵🩵
