Efe o gece neredeyse hiç uyuyamadı Telefon ekranındaki mesajlar gözlerini her kapattığında yeniden zihninde beliriyordu.
"Kimse seni merak etmedi."
"Ben fark ettim."
Saatlerce tavana baktı.
Uyumaya çalıştı Başaramadı Her ses onu irkiltiyordu.
Koridordan gelen ayak sesleri...
Pencereye çarpan dallar...
Uzaktan geçen arabalar...
Bir ara odasının kapısının önünde biri durmuş gibi hissetti.
Nefesini tuttu.
Sessizce dinledi.
Hiçbir şey yoktu Ama kalbi uzun süre normale dönmedi.
---
Ertesi sabah...Efe okula giderken yine aynı hissi taşıyordu Sanki yalnız değildi Sanki biri birkaç adım gerisinde yürüyordu Her arkasına baktığında sokak boş görünüyordu Ama bu hissin gitmesi yerine daha da güçlenmesi onu rahatsız ediyordu.
---
Sınıfa girdiğinde yeni öğrenci onu bekliyormuş gibi başını kaldırdı.
?????: Günaydın.
Efe: Günaydın.
Yeni öğrenci birkaç saniye onu inceledi.
?????: Kötü görünüyorsun.
Efe: Teşekkür ederim.
?????: Hakaret olarak söylemiştim.
Efe istemsizce güldü Bu son günlerde ilk kez olmuştu Yeni öğrencinin gözleri kısa bir an o gülümsemeye takıldı Sanki onu gülerken görmek hoşuna gitmişti.
?????: Daha iyi.
Efe: Ne?
?????: Böyle görünmen daha iyi.
Efe cevap vermedi.
Nedense kalbi birkaç saniyeliğine hızlandı.
---
Öğle arasında kütüphaneye gittiler Efe her zamanki masasına oturacağı sırada durdu Masanın üzerinde katlanmış bir kâğıt vardı Bu kez kalbi doğrudan sıkıştı Yavaşça açtı İçinde yalnızca bir cümle yazıyordu.
"Dün gece saat 03.17'de pencereye baktın."
Efe'nin nefesi kesildi Dün gece gerçekten o saatte uyanmıştı Ve gerçekten pencereye bakmıştı.
Bunu kimse bilemezdi.
Kimse.
Başını kaldırıp etrafa baktı.
Kütüphanedeki herkes kendi işiyle meşguldü Ama ilk kez kalabalığın içinde tamamen yalnız hissetti.
?????: Efe?
İrkilerek döndü Yeni öğrenci birkaç adım geride durmuştu Efe notu hızla cebine sakladı.
?????: Bir şey mi oldu?
Efe: Hayır.
Yeni öğrenci birkaç saniye ona baktı Sonra yumuşak bir sesle konuştu.
?????: Yalan söylemekte gerçekten kötüsün.
---
Ders çıkışında hava çoktan kararmaya başlamıştı Efe otobüs durağına doğru yürürken telefonu titredi Bilinmeyen Numara Kalbi istemsizce sıkıştı Mesajı açtı.
"Bugün gülümsedin."
Efe'nin adımları yavaşladı Bir mesaj daha geldi.
"Uzun zamandır ilk kez."
Boğazı kurudu Ardından üçüncü mesaj ekranda belirdi.
"Onun yanında farklı davranıyorsun."
Efe olduğu yerde durdu Bu kişi...Yeni öğrenciyi biliyordu.
---
Tam o sırada yolun karşısındaki dar sokakta bir hareket gördü Siyah kapüşonlu bir siluet.
Bu kez emindi.
Hayal değildi.
Oradaydı
Ve ona bakıyordu
Efe'nin kalbi hızlandı Bir adım attı Siluet kıpırdamadı Bir adım daha attı Tam karşıya geçecekken omzunda bir el hissetti İrkilerek arkasını döndü Yeni öğrenciydi.
?????: Efe.
?????: Oraya gitme.
Efe: Neden?
Yeni öğrenci birkaç saniye sustu.
Bakışları sokağa kaydı Sonra yeniden Efe'ye döndü.
?????: Çünkü bugün cevap bulamayacaksın.
Bu cevap mantıklı değildi Ama yeni öğrencinin bunu söylerkenki hali, Efe'nin itiraz etmesini engelledi Tekrar sokağa baktığında kapüşonlu kişi gitmişti.
---
Telefonu yeniden titredi.
Yeni mesaj.
"Yine engel oldu."
Efe'nin nefesi kesildi Bir tane daha geldi.
"Önemli değil."
Ve son mesaj...Bu kez yalnızca birkaç kelimeden oluşuyordu.
"Henüz zamanı değil."
Efe kaşlarını çattı.
Ne zamanı değildi?
Mesajın devamı gelmedi Birkaç saniye geçti Sonra telefon tekrar titredi Efe hızla ekrana baktı Ama bu kez mesaj yoktu Sadece bir fotoğraf vardı Yeni çekilmişti Bunu anında anlamıştı Çünkü fotoğrafta kendisi vardı.
Otobüs durağının önünde duran hali...
Tam şu anki hali...
Fotoğraf birkaç metre uzaktan çekilmişti Efe'nin elleri buz kesti Yavaşça başını kaldırdı.
Sokağa baktı.
Kaldırıma baktı.
Karşı binaların pencerelerine baktı.
Kimseyi göremedi.
Ama tam telefonu indirdiği sırada yeni bir bildirim geldi.
Tek bir cümle.
"Arkana bakma."
Efe'nin kalbi göğsüne sertçe vurdu
Çünkü mesaj geldiği anda...
Ensesinde birinin bakışlarını hissetmişti
Hem de hiç olmadığı kadar yakın
Parmakları telefonun etrafında sıkıca kenetlendi
Ve ilk kez...
Arkasına dönmekten korkmadı
Çünkü asıl korkutucu olan şey, döndüğünde kimseyi görememekti.
