Okulun çıkış zili çalar çalmaz, her zamanki gibi Zeynep ve Hira ile okulun ana kapısına doğru yürüdüm. Hira, sürekli konuştuğu bir şeylerle bizi güldürüyor, Zeynep ise ara sıra ona katılarak neşeyle gülümsüyordu. Hira'nın neşesi bulaşıcıydı ve Zeynep'in bile yüzünde o gülümsemeyi görmek beni mutlu ediyordu. Yolumuzun ayrıldığı köşeye geldiğimizde vedalaştık. "Yarın görüşürüz!" diye seslendiler arkamdan. Onlar uzaklaşırken, ben yine kendi yolumda, yalnız kalmıştım.
Sadece eve doğru yürüyordum. Kimseyle konuşmak istemiyordum. O anda arkamdan gelen bir gölgeyle yavaşladım.
"Nereye dalıp gidiyorsun öyle?" dedi o tanıdık ses.
Emir'di. Yanımdan yürümeye başladı, aramızda bir metre kadar mesafe vardı. Normalde birlikte yürümezdik. O her zaman arkadaşlarıyla olur, ben de yalnız kalırdım. Bu an, her şeyi değiştiriyordu.
"Türkçe dersinde neden hep birlikte oturduğumuzu biliyor musun?" diye sordu aniden. Başımı kaldırdım, şaşkınlıkla ona baktım. "Çünkü sen, büyümüş de küçülmüş gibiydin," dedi. "Benim yaramazlıklarıma, çocuksu çıkışlarıma herkes kızarken, sen sabırla susup dinliyordun." Sesi, her zamanki alaycı tonundan uzaktı. "Kimse benimle bu kadar sabırlı olamazdı. Kimse bana katlanamazdı. Sen, istisnaydın."
Bu sözleri, kalbimde bir umut pırıltısı yaktı. Ben onu gördüğümü sanıyordum ama o da beni görmüş, hatta benden kimsenin göremediği bir şey görmüştü. Yıllardır içimde sakladığım tüm o duygular, bir anda boğazıma düğümlendi.
"Peki şimdi neden benimlesin?" diye sordum.
Cevap vermek yerine, yüzüme baktı. Gözlerinde, o yaramazlığın altında yatan tüm yorgunluğu ve yalnızlığı görüyordum. Bir an için durdu. "Bilmem," dedi sessizce. "Belki de yanımda sadece kendim olabildiğim tek kişi olduğun içindir."
Sadece yürüdük. O an, onun hayatında bir liman olduğumu hissettim. O, benim için aşkın ta kendisiyken, ben onun için sığınacak bir liman olmuştum.