Bölüm 2

Aslan, gözlerini dağ evinin antik ama sıcak görünümüne dikerken, geride bıraktığı hayatın son derece karmaşık olduğunu biliyordu. Karanlık bir geçmişi vardı; mafyanın içinde olması, ona her zaman korku ve saygı kazandırmıştı. Ama şu anda, karşısında hapiste gibi hissettiği bir başka hayat vardı: Açelyayı. kaçırmıştı, ama bu, sadece bir strateji değildi. İçten içe, ona karşı bir şeyler hissetmeye başlamıştı. 21 yaşındaki Açelya, zayıf görünümüyle bile güçlü bir iradeye sahipti. İkisi de birbirlerinden korkuyorlardı, ama ikisi de hislerinin farkındaydı. Açelya, ilk başta Aslan’ın gözlerinde sadece bir cani görüyordu. Zamanla, onunla geçirdiği her an, Aslan’ın yüzündeki sert maskenin ardında bir şeylerin yattığını anlamasına yardımcı oldu. Aslan, ona karşı nazik davranıyor, onu bir mahkum gibi tutmuyordu; aksine, bir misafir gibi ağırlıyordu. Bu durum, onu rahatsız etmeye başlamıştı. Her gün, Aslan’ın yanındaki sessiz anlar, içinde bir şeylerin filizlenmesine neden oluyordu. Ama bu hisleri kabullenmek, ikisi için de bir o kadar zordu. Bir gün, Aslan, Açelya’ya “Sakin duracaksan seni çözeceğim, odada kilitli kalacaksın,” dedi. Acelia, “Sakin kalacağım, söz,” diye yanıtladı. Aslan, onu çözdü. Kendi içinde bir savaş veriyordu; Açelya’nın yanında olmak, onu daha da tehlikeli bir hale getiriyordu. Ama bu tehlikenin içinde bir tür huzur bulmuştu. Günlerden bir gün, Açelya’nın babası, mafya lideri, dağ evini buldu. Evdeki gergin atmosfer bir anda patlak verdi. Acelia, odasında sesleri duyunca kalbi hızla atmaya başladı. Kapının açık olduğunu fark etti ve merakla aşağı indi. Gördüğü manzara, ruhunu dondurmuştu: Babası Aslan’a silah doğrultuyordu. Babası, Açelya’nın kaçırılmasını affedememişti. Açelya, “Hayır! Lütfen, ona bir şey yapma!” diye haykırdı. “Baba, lütfen, onu öldürme!” Ama babası, Açelya’nın sesini duymadı. Tam tetiğe basacakken, içgüdüsel bir hareketle Açelya, Aslan’ın önüne atladı. Herkes donakalmıştı; zaman sanki durmuştu. Açelya, neden böyle bir şey yaptığını bilmiyordu ama kalbinde hissettiği şey, onu korumak için her şeyi göze alacak kadar güçlüydü. Aslan, Açelya’nın bu cesaretinden etkilenmişti. “Ne yapıyorsun?” diye bağırdı, ama içindeki karışıklık daha da büyüyordu. Acelia’nın babası, kızıyla göz göze geldiğinde, ne yapacağını bilemez halde durakladı. Açelya, "baba elini kana bula istememiştim..."Bir anda, Açelya’nın gözlerindeki kararlılık, Aslan’ın da içinde bir şeylerin değişmesine neden oldu. O an, sadece bir kaçış değil, aynı zamanda bir aşk hikayesinin başlangıcıydı. Herkes şaşkın, herkes gergin… Ama Açelya, bu sıradan anın, hayatının en önemli anlarından biri olacağını biliyordu. Ne olursa olsun, bu savaşı kazanmak zorundaydı.