Geçmiş.. yaşanan anıların en acı vereni hep özlediğim fakat hiç dönemediğim mekanlardan biri ne yapsam geri gelmeyecek. Anılarımın orda dönüp durmasını ait olduğu yerde mutlu olmasını seviyorum bazen de nefret ediyorum yaşanamayacak olan bir sürü güzel duyguya şimdi veda ettim.duygularımın eski heycanı yok ilk acıya yavaş yavaş burda başlamışım çok da acıtmamış.
İnsan bazen sevdiğinin ilk halini sever ilk haline dönsün ister eskileri hatırladıkça acı verir yad etmek istersin bazen dile getirirsin,bazen de eskileri şimdiyle birleştirip hayatına devam edersin.Bunun acısını aşamadım bana ilk davrandığı hali, kibarlığı,benden başka insanlara tavrı en önemlisi kalbi.. ben onu sevmiştim onda en çok onu bilmiyorum kalbim kalbime denkti sanki ilk onda heycanlanmaya başladı, ilk onda üzüldü,hayaller kurdu,taviz verdi ve kendini üzdü bu yüzden aşıktım ona bağlıydım ne kadar olmasa da vazgeçemiyordum bana iyi gelmiyordu onun deyimiyle “bana zarar veriyorsun” ben gelmiyordum ondan duyduğum her acı söz kalbimi parçaladı gözyaşlarımda boğdu beni fakat hep sevdim üzmemek için uzak durdum birçok kez ayrılmamıza rağmen yine onu istedim biliyordum bizden olmazdı kendimizi inandırdığımız fakat ikimizinde bildiği koca bir yalandı. Sırf mutlu olsun diye uzak durdum daha doğrusu durmaya çalışıyorum sonrası?sonrası ne olacak bilmiyorum belki nefretine yenik düşücek, belki sevgisine hala onu seven kalbim onu isteyen kalbim onun için dökülen gözyaşlarım yoruldum hem de çok ondan gelecek küçücük mutluluğa söze muhtacım ama tüm bu hissetiğim bu duygulardan aşık olan biri bu kadar gözyaşlarına kıyar.
umarım bensiz de mutlu olur ister miydim bilmiyorum sanırım istemem benimle yaşayamam hiçbi şeyi başkasıyla yaşamasın. benim aşkım hayal ettiğim gibi değil acıya bıraktı kendini.Acıya bırakan her şey hissizleştirir,aşkım değil gözlerim hissizleşir.