Aşkı merak etmeye gerek yokmuş ya da onu tatmaya uzak durmaya çalıştıkça seni aşık edermiş kendine, belki de bilerek düşersin kucağına … bilerek koşarsın acıya sonra o acı seni hissesiz yapar.
Merakıma yenildim, aşka bıraktım kendimi acı şarabını tattım ama farkında değildim toz pembe sanırdım belki ben abarttım, hayalimde kendime uyarladım sonra uyandırıldım her acıda her yarada kanadım sadece kırıldım ama önemli değildi geçiyordu en ufak sevgisinde geçiyordu.
Bağlandım,aşık oldum, sevdim aşkta kazanmak yokmuş sadece kaybeden varmış ve seven kaybedermiş sanırım kaybettim. Hayalimde abarttığım büyüttüğüm aşkı kendimi üzerek saygımı kaybederek yok saydım kazanamadım hayatım boyunca bi şey kazanamadım bunda mı kazanacaktım oysa öyle sanmıştım.sandığımla kaldım bunları hakedecek bi kalbim yoktu ama ders almam için haketmem gerekirdi. İyi olmama rağmen onun gözünde kötü olmayı kabul ettim.Acı verdi kalbim aşkın ızdırabında kaldı kurtaramadım hala batıyorum,mutsuzum hiç olmadığım kadar hayatın anlamı yok bi şey yapacak hevesim yok beni ne mutlu ederdi ondan başka?
Aşkın toz pembe rengine aldandım ve ona yenildim onun da bi rengi vardı anlayamadım önemli değildi sadece seviyordum,sevgisine aldanarak kendimi üzdüğüm o renkte battım kahverenginin her tonuna bir hiç uğruna gözlerimin rengini yaşlara boğdum.