Uyandığımda kolumda herzamanki gibi bir serum başımda hemşireler ve mide bulantım vardı gözlerım arkalıklı arkalıklı bakınıyodumki onu gördüm baş ucumda yanımda oturuyodu ve telefonla konuşuyodu daha adını bile öğrenemediğim o çocuk sınıfımıza yeni gelen o çocuk tam yanı başımda duruyodu ama kiminle konuşuyordu?Benle mi alakalıydı?Ah.Çocuk ne kadar mutsuz olmuştur okula ilk geldiği gün bir cinayet ve bayılan hastanelik olan bir kız...İşte bu hayatın gerçekleri...
"Doktor gözlerini açtı bakarmısınız?" "Ah çok sağolun Melih bey."adı Melihmiş adıda kendi gibi iyi"Günaydın küçük hanım sonunda uyandın bu centilmen beyfendi ne zamandır başınızda sizin uyanmanızı bekliyor böyle bir erkek arkadaşa sahip old-" dediği sırada Melih sözünü kesti ve "Hemşire hanım hastayı çok yormasanız mı acaba?"bunları ne için yapıyordu ve kimdi? "Ah kusura bakmayın biraz daha durduktan sonra gidebilirsiniz.Geçmiş olsun küçük hanım kendine iyi bak." "Sağolun teşekkürler."dediğimde sesimde bi gariplik vardı karartılı çıkıyordu.Ah kesin gene üşüttüm."Ah.şey biranda bayılınca seni buraya getirdim neden aniden bayıldın?"sorduğu soru ile Melih'e döndüm ve"Sosyal anksiyetem var insan içine çıkamıyorum.Kalabalığa çıktığımda da böyle oluyor."Kaşlarını çatıp derin bir nefes aldı."Ben bugün sınıfınıza yeni geldim herkes yanıma geldi bi sen gelmedin.Galiba bu yüzdendi.Ben de yanlış anlamıştım." Ne anladığı hakkında hiçbir fikrim yoktuki söze girdi."Ha kendimi sınıfta birtek sana tanıtamadım.Benim adım Melih KOZCU 19 yaşındayım yurtdışından daha yeni döndüm o yüzden buraları daha pek bilmiyorum.Eee sende kendinden bahsetsene biraz."benimle tanışmaya çalıştığı çok belliydi ama gözlerinde çok fazla bi heyecan ve enerji vardı bende onu kırmamak için konuşmaya başladım olduğum yerden biraz kalkarak."Benim adım Meva AKICI 18 yaşındayım.Ben hep İstanbuldaydım.Ama hastalığım yüzünden hiçbir yere çıkamıyorum.Aile bağım hiç iyi değil.Arkadaş ortamım yok ve yapayalnızım.Hiçbir sevenim yok beni kabullenenim yok sevgisiz,yapayalnız,sevilmeyen,dışlanmış,
hasta,duygusuz, ben buyum böyleyim hastayım kimsem yok."Bunları anlatırken sağ gözümden bir yaş geldi daha önce hiç ağlamadığım kadar hıçkıra hıçkıra ağladım.Melih bana çaresiz bakışlar atarken onunda neredeyse gözlerinin dolduğunu hissettim.Ama kimse benim için ağlamazdı kimse beni sevemezdi kimse bana sevgisinin yarısını veremezdi bu yaşıma kadar bir kere bile ailemin "tatlı rüyalar canım,iyi geceler bir tanem"dediğini duymadım duyamadım duymakta istemedim...O an farkettim uyukluyor gibiydim ve Melih "İYİ GECELER MEVA "dediği an şok olmuştum ailemden bile olmayan daha yeni tanıştığım birisi bana ilk defa iyi geceler diyordu ilk defa duyduğum bu güzel cümlenin keyfini çıkartırken uyuyakaldım...
