Bölüm 15

O gün yine kuzenlerimle kamptan dönüyorduk. Bizim larabanın bagajı biraz geniş normal arabalara göre, minibüs ama arka koltuğu çıkmış hali gibi düşünün çünkü öyle, arabanın ön kısmında yer olmadığı için, kuzenlerim, Aysima ve Yaren ile beraber arabanın bagajında oturuyorduk, ben bagajın kapağına yaslanmıştım, onlarda eşyalardan bulduğu yerlerde karşılıklı. Bu arada yaşları vermeyi unuttum, Aysima;16, Yaren;17, ben ise 15 yaşımdayım, hepimizin kulağında kulaklık var, Aysima'nın siyah, benim beyaz, Yaren'in ise mavi, onların kulaklıklarının üstünde Aysima'nın annesinin ördüğü fidanlar var, bende ise çiçek, fidan evde, halam benim için birde çiçek yaptı, nedenini bilmiyorum. Ortam çok sessizdi, sessizliği sevmem ve konuşmayı çok severim, her ne kadar, "Tuana yere bak, çenen düşmüş" şakası yapılsada. Kulaklığımı çıkartıp arabayı süren anneme; —Anne bizde şarkı açabilir miyiz? Annem; —Ne açacaksınız? Kuzenlerle üçümüz hep bir ağızdan; —MANİFEST - SNAP!! dedik, şarkı başladı. Babam; —Bu coca cola reklamının şarkısı değil mi? Ben; —Evet, sözler farklı ama. Aysima; —Aynı grup zaten. Sonra hep bir ağızdan şarkıyı bağıra bağıra söylemeye başladık kuzenlerle, ama aile büyüklerindeki ciddiyeti görmeniz lazım, Karadeniz'de gemileri batmış gibiydiler. Sanırım kendimizi şarkıya fazla kaptırdık, arkadan gelen tırı görmemişiz, görsek ne değişirdi zaten, ne beklersiniz, çarptı işte tır, bir bana çarptı, çarptı ve geri çekildi, benim etrafımdaki eşyalar, boynumdaki kulaklık, ve en önemlisi ben kanlar içindeyim, yatıyorum arabada, her yerim cam ve kan, benim dışımda kimseye bir şey olmamış zaten, gözümü kapatırken Yaren'in bana ağlamaklı ve endişeli bir şekilde "Tuana" dediğini duydum.