Her bitiş sana başlamak için iyi bir bahaneydi.
Birine aşık olmanın verdiği his ne kadar da büyüleyiciydi.
Yani bu hissi anlatmak saçma belki ama yaşayanlardan dinleyin derim.
Karşınızdaki insanın yanlışlarını ve tüm olumsuzluklarını bile seviyorsunuz. Ona bağlanıyorsunuz. Veya kendinizi tamamen teslim ediyorsunuz. Emin olun ki hepsi aynı sona çıkıyor.
Nasıl olur da birbirimize uzakken bile aklım ona bu kadar yakın?
Nasıl olur da seninle görüşmezken bile seni görebiliyorum?
Demekki sevmenin koşulu birini sadece hayatımızda değil , önce aklımızın sessiz odasında ağırlarmışız..
Bu anlattıklarımdan uzun bir süre geçti.
Bir kaç ay sonra biz hala mutluyduk. İyi anlaşıyorduk. Onu arkadaş ortamıma da sokmuştum.
Aynı zamanda artık bende onun arkadaşlarını tanıyordum. Bu denli ilerleyiş beni mutlu ediyordu.
Biz bunca zaman bir ton anı biriktirmiştik belkide.
Yaptığım herşeyi onunla beraber yapmaya başladım. Ne olursa olsun ilk onunla paylaşıyordum.
İnanmazsınız belki ama evdeki tüllerin modelini bile atıp bizim tüllerimiz böyle bak dediğim saçma konular açtığım zamanlar çok fazlaydı.
Onunla saçmalamak bile bana fazlaca mantıklı geliyordu ...