Açılan yaralar kapanıyordu.
Sevgi belkide onları birer birer iyileştiriyordu .
Ama aklımın kıyısından keşke bazı insanlar ilk tanıdığım gibi kalsaydı ya da onları hiç tanımamış olsaydım düşüncesi geçiyordu.
Belkide herşey daha farklı olurdu .
Söylemek istediğim şeyleri belkide bir zaman yutmuştum çünkü artık sadece mutlu olmak istiyordum. Gözlerine baktığımda hala ihtimaller gördüğüm bir adam vardı.
Sorunlarımızı tekrar ve tekrar saatlerce konuştuğumuz gecenin sabahı kahvaltı için bir yere gidicektik.
Saat 10.45..
Evden çıktım ve otobüs durağına yürüdüm. Kulaklıklarımı taktığımda yine bana belki umut verebilecek en güzel şarkıları açtım.
Onu görmek için sabırsızlanıyordum. Buluşmak için konuştuğumuz yere gittiğim de o ordaydi.
Uzun süre sarıldık. Hiç konuşmadık belkide dakikalarca..
Ona sarılmak anneme sarılmanın verdiği hissi veriyordu. Belki hiç güvenmiyordum ama sarıldığımızda ona güvenmek için çabalıyor gibiydim de ..
Anlat bana her şeyini
Acılarını , sevinçlerini
Ve içinde kalan herşeyini !
İstersen önce, acılarından bahset bana ..
Bahset ki
Ortağın olayım bir dost gibi .
Belki nasıl davranmam gerektiğini söylerim sana ,
Belki de ağlarız birlikte
Sessiz ve derinden..
Belkide sana sıkıca sarılırım
Sözcüklerin bittiği her yerde ..
Tıpkı bir eş gibi
Uzanirim koynuna
Ve sıcaklığımla eritirim dertlerini .
İstersen sevinçlerinden de bahset
Bahset ki ;
Birlikte analım tüm anıları.
Yererki anlat bana herşeyini!!
Arzularını, hislerini
Ve tüm tutkularını ..
Bir de seni anlat bana
Anlat ki ..anlayayım içindeki beni
Anlayayım ki ..anlatayım seni nasıl sevdiğimi
O bana birşeyler anlatırken soluksuz şekilde onu dinliyordum. Dudaklarını gözlerini mimiklerini izliyordum. Yüzünü ezberliyordum.
Olur ya bir gün yanımda olmazsa erken unutmamak için..