İki Gün Önce
KUZEY IRAK , 05 : 40
❤️🩹
“Bir dahaki sefere daha yüksek bir tepeye çıkalım komutanım, burası ciğerlerimi tam bitirmedi.”
Efe’nin fısıltısı telsizden cızırtıyla geldiğinde, Alpay Komutan’ın sabrının son kırıntılarının tükendiğini, telsizden duyulan nefes alışverişlerinden anlayabiliyordum.
“Kes sesini Efe. Yoksa inişte o ciğeri ben senden alırım.”
“Emredersiniz komutanım, sustum. Vatan sağ olsun, ciğer feda olsun.” Efe’nin sözleriyle timden ufak bir kıkırtı yayıldı.
Altı aydır bu dağlardaydık. Sis, parmak uçlarımızı uyuşturan o lanet olası ayaz ve bitmek bilmeyen puslu bir bekleyiş... Postallarımızın altında ezilen taşların hışırtısı dışında dünyada başka bir ses yok gibiydi. Yorulmuştuk, uykusuzduk ama hiçbirimiz geri adım atmayı düşünmüyorduk. Kamer Timi’ni ayakta tutan şey sadece emir- komuta zinciri değildi.
Hele ki bu görev... Diğerlerine benzemiyordı. Gece yarısı gelen o istihbarat, timdeki herkesin bakışlarını birer namluya çevirmişti. Kaçırılan çocuklar vardı. O mağaranın derinliklerinde bir yerlerde korkuyla titreyen masum canlar... Bu düşünce, bacaklarımızdaki dermanı tüketen yokuşları birer düzlüğe çeviriyordu. Onları almadan dönmeyecektik.
Sisin içinde birer gölge gibi süzülürken kalbim ağzımda atıyordu. Dağların o tekinsiz sessizliği kulaklarımıza bir uğultu gibi çarpıyordu. Sanki gökyüzü bile bizi izliyor, her adımımızda nefesini tutuyordu. Biliyordum, bir şeyler ters gidiyordu. Bu kadar sessiz olmamalıydı. Hissediyordum, bir şeyler olacaktı.
Mağaranın ağzına ulaştığımızda Alpay Komutan aniden durdu. Havaya kalkan yumruğuyla hepimiz olduğumuz yere mıhlandık. Namlular karanlığı, gözlerimiz ise en ufak bir kıpırtıyı tarıyordu.
“Dalyan, arka tarafı kolla. İbrahim, sağ kanat sende,” diye fısıldadı Komutan.
Mağaranın içinden gelen nemli, ağır hava yüzüme çarptı. İçerisi zifiri karanlıktı ama o karanlığın içinde parlayan bir şey vardı. Karşı duvarda, taşların arasına ustalıkla gizlenmiş bir düzenek... Kırmızı ışığı, saniyelerle yarışan bir cellat gibi yanıp sönüyordu.
Gözlerim etrafı taradı. Çocuk sesi yoktu. Kaçan bir teröristin ayak sesi de yoktu. Sadece biz vardık. Ve ayaklarımızın altına, zeminle bir bütün olacak şekilde gömülmüş olan o metalik ölüm.
“Çocuklar nerede?” dedi Melih.
“Çocuk yok,” dedim, düşüncelerimi dile getirerek. “Komutanım, çocuklar hiç burada olmamış.”
Her şey bir kurguydu. Bizi buraya, bu dar alana çekmek için hazırlanmış kanlı bir sahneydi. Akif Abi’nin ilk kez küfür savurduğunu duydum, Efe’nin o bitmek bilmeyen neşesinin saniyeler içinde nasıl donduğuna şahit oldum.
“Tuzak,” diye fısıldadım. “Bizi içeri çektiler.”
Her şey saniyeler içinde olup geçti. Önce devasa bir uğultu patladı kulaklarımda, bedenim patlamanın şiddetiyle geriye doğru savrulduğunda, tek hissettiğim omzumdaki o acıydı. Vücudum toprakla buluştuğunda dişlerimi sıktım. Sızı kendini daha çok belli ederken elim omzuma gitti. Parmak uçlarıma bulaşan o sıcak ıslaklık, her şeyin bittiğinin kanıtıydı. Gözlerim kararırken bilincimi yerinde tutmaya çalışıyordum.
Tuzak... Patlama... Kan... Kamer...
O an beynimde şimşekler çaktı ama artık hareket edemiyordum. Her şey için çok geçti. Bitmişti. Bitmiştim.
***
Kitabın tüm bölümleri wattpad'te yayında! Hesap adı: esmeraybooks
