11. Bölüm
Kararli Güreş
Sabah eğitimi bitmişti. Gölge Timi kışlanın arka tarafındaki eğitim alanında dinleniyordu. Herkes yorgundu. Şahin ise hâlâ yerinde duramıyordu.
Şahin bir anda ayağa kalktı.
“Komutanım.”
Alp ona baktı.
“Ne var Şahin?”
“Güreşelim.”
Kasırga kafasını kaldırdı.
“Ne?”
“Güreşelim diyorum.”
Yaban derin bir nefes aldı.
“Niye?”
“Eğlence olsun.”
Mayın sessizce Şahin'e baktı.
“Sen kesin bir şey planlıyorsun.”
Şahin güldü.
“Yok canım.”
Sarp kollarını bağladı.
“Tamam. Kim kiminle?”
Şahin hemen Mayın'ı gösterdi.
“Mayın ile Yaban.”
Mayın başını salladı.
“Olur.”
Yaban da ayağa kalktı.
“Tamam.”
Kasırga hemen ortaya çıktı.
“Ben de Şahin'le güreşirim.”
Şahin ona baktı.
“Sen mi?”
“Ne var?”
“Geçen sefer şans eseri kazandın.”
Kasırga güldü.
“Şans mı?”
“Evet.”
Alp kenardan onları izliyordu.
“Başlayın bakalım.”
Yaban ve Mayın karşı karşıya geçti. Sarp hakem gibi aralarında durdu.
“Hazır mısınız?”
İkisi de başını salladı.
“Başla!”
İkisi aynı anda birbirine hamle yaptı. Yaban hızlı davranıp Mayın'ı yakaladı ama Mayın dengesini bozup onu geri itti. Birkaç saniye birbirlerini zorladılar.
Sonunda Mayın Yaban'ı yere indirdi.
Şahin hemen bağırdı.
“İşte bu!”
Yaban yerden kalktı ve üstünü silkeledi.
“Bir daha.”
Mayın başını salladı.
“Olur.”
Kasırga güldü.
“Bunlar sessiz sessiz birbirlerini dövüyor.”
Şahin ona döndü.
“Sen konuşma, sıra sende.”
Kasırga ve Şahin ortaya çıktı.
Sarp geri çekildi.
“Hazır?”
Şahin başını salladı.
“Hazırım.”
“Başla!”
İkisi birbirine hamle yaptı. Kasırga Şahin'i yakalayıp çevirmeye çalıştı. Şahin son anda kurtulup Kasırga'nın ayağına takıldı. İkisi birden yere yuvarlandı. Kasırga kahkahalar atmaya başladı.
“Ne yapıyorsun sen?”
Şahin yerdeyken cevap verdi.
“Strateji.”
“Bu strateji değil.”
“Sen anlamazsın.”
Şahin bir anda toparlanıp Kasırga'yı yere yatırdı.
“Yendim!”
Kasırga şaşkın şaşkın baktı.
“Nasıl?”
Şahin ayağa kalkıp kollarını kaldırdı.
“Gördün mü?”
Mayın hafifçe gülümsedi.
“Şans.”
Şahin hemen ona baktı.
“Sen de mi?”
Herkes güldü.
Şahin sonra Alp'e döndü.
“Komutanım.”
Alp kaşını kaldırdı.
“Ne?”
“Şimdi sıra sizde.”
Alp başını iki yana salladı.
“Benim işim sizi izlemek.”
Şahin hemen itiraz etti.
“Olmaz.”
“Niye?”
“Çünkü ben sizinle güreşmek istiyorum.”
Kasırga bir anda kahkaha attı.
“Şahin, komutanı mı yeneceksin?”
Şahin gururla başını kaldırdı.
“Evet.”
Sarp ona baktı.
“Emin misin?”
“Çok eminim.”
Yaban sessizce,
“Pişman olacaksın.”
Şahin Alp'in karşısına geçti.
“Komutanım, lütfen.”
Alp birkaç saniye ona baktı.
“Peki.”
Şahin'in yüzü aydınlandı.
“Gerçekten mi?”
“Sen istedin.”
Şahin hemen pozisyon aldı.
“Hazırım.”
Alp de karşısına geçti.
Sarp kenardan baktı.
“Başla!”
Şahin bütün gücüyle Alp'e hamle yaptı. Alp bir adım kenara çekildi. Şahin boşluğa doğru ilerledi. Kasırga kahkahasını tutamadı.
“Daha başlamadan kayboldun!”
Şahin döndü.
“Sus!”
Tekrar Alp'e hamle yaptı.
Bu kez Alp onu kolayca yakalayıp birkaç saniyede yere indirdi.
Şahin şaşkın şaşkın yerde kaldı.
“Komutanım...”
Alp elini uzattı.
“Kalk.”
Şahin elini tuttu ve ayağa kalktı.
“Bir daha.”
Kasırga güldü.
“Yeter Şahin.”
“Hayır.”
Alp başını salladı.
“Bir daha mı istiyorsun?”
“Evet.”
Şahin tekrar karşısına geçti.
İkinci kez de Alp onu kolayca yere indirdi.
Şahin birkaç saniye yerde kaldı.
Sonra ayağa kalktı.
“Bir daha.”
Alp gülümsedi.
“Sen gerçekten vazgeçmeyeceksin.”
“Hayır komutanım.”
Üçüncü kez başladılar.
Şahin bu kez bütün gücüyle Alp'e sarıldı. Alp onu hemen yere indirebilirdi. Ama Şahin'in yüzündeki o çocukça heyecanı görünce durdu. Bir an sonra Alp dengesini kaybetmiş gibi geriye doğru düştü.
Şahin de onunla birlikte yere yuvarlandı.
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Şahin başını kaldırdı.
“Ben...”
Kasırga gözlerini büyüttü.
“Yok artık.”
Şahin ayağa fırladı.
“YENDİM!”
Kollarını havaya kaldırıp sevinmeye başladı.
“Komutanı yendim!”
Sarp gülümseyerek başını salladı.
“Çok sevindi.”
Şahin Kasırga'nın yanına koştu.
“Gördün mü?”
Kasırga gülerek,
“Gördüm, gördüm.”
Alp ayağa kalktı. Üstündeki toprağı silkeledi. Şahin hâlâ zaferini kutluyordu. Alp ona bakıp hafifçe gülümsedi.
İçinden geçirdi:
Belki de aile dediğin şey kan bağı değildir. Bazen insanın yanında duran, onu güldüren ve düştüğünde elini uzatan insanlardır. Alp beş askerine baktı. Gölge Timi yine yan yanaydı.
Şahin hâlâ bağırıyordu.
“Bugün tarih yazıldı!”
Kasırga ona baktı.
“Tamam şampiyon, şimdi git su iç.”
Şahin gururla başını salladı.
“Emredersiniz.”
Alp gülümsedi.
“Tamam kurtlar. Dinlenme bitti.”
Hepsi aynı anda toparlandı.
“Emredersiniz komutanım!”
Şahin hâlâ sevinçten zıplıyordu. Kasırga onunla dalga geçiyor, Sarp gülüyor, Mayın ve Yaban sessizce onları izliyordu. Gölge Timi birlikte kışlaya doğru yürümeye başladı. Alp arkalarından baktı. Beş çocuk... Sonra hafifçe gülümsedi. Belki de artık benim ailem bunlardı. Ama o düşünceyle birlikte içi acıdı. Çünkü daha önce sevdiği herkesi kaybetmişti. Adımları yavaşladı.
Ya bunları da kaybedersem? Alp başını eğdi. İçine çöken korkuyu kimseye belli etmeden onların peşinden yürümeye devam etti.
Kurtlar önden gidiyordu. Alp ise arkalarından sessizce onları koruyordu.