BERÇEM’İN VALİZİ ELİNDEN DÜŞERKEN KONAĞIN GENİŞ HOLÜNDE BÜYÜK BİR YANKI KOPTU. GÖZLERİ ÖNCE DEVRAN’A, ARDINDAN MERDİVENLERİN BAŞINDA DONUP KALAN BANA KAYDI. DEVRAN’IN YÜZÜNDEKİ O MİMARİ SERTLİK DAHA DA DERİNL EŞTİ; ÇENE KASI SEĞİRİYOR, BAKIŞLARINDAN ADETA ATEŞ SAÇILIYORDU. BEN İSE MERDİVENLERİ NASIL İNDİĞİMİ BİLMEDEN AŞAĞI KOŞTUM, SARILMAK İÇİN KOLLARIMI AÇTIM AMA BERÇEM BİR ADIM GERİ ÇEKİLDİ.
BERÇEM’İN BAKIŞLARINDAKİ O DONUK SOĞUKLUK, YÜREĞİME BİR BIÇAK GİBİ SAPLANDI. "EFSUN..." DEDİ SESİ TİTRAYARAK. "BURASI... BURASI DEVRAN’IN KONAĞI MI? SENİN EVLENİYORUM DEDİĞİN ADAM DEVRAN MI?"
İÇİMDEKİ SUÇLULUK VE ŞOK DÜĞÜM DÜĞÜM OLDU. DEVRAN ARAYA GİREREK MESAFELİ VE SERT BİR SESLE UYARDI: "BERÇEM, BURASI BENİM KONAĞIM VE EFSUN DA BENİM GELECEKTEKİ EŞİM. YOL YORGUNUSUN, EĞER KALACAKSAN MİSAFİR ODASINA GEÇ." DEVRAN ARKA KAPIDAN ÇIKIP GİDERKEN ARKASINDA AĞIR BİR ENKAZ BIRAKTI.
BERÇEM’LE BAŞ BAŞA KALDIĞIMIZDA KONAĞIN O KADİM DUVARLARI ÜZERİMİZE ÇÖKÜYORDU. BERÇEM GÖZYAŞLARI İÇİNDE BANA BAKTI: "EFSUN, O ADAM BENİM ESKİ SÖZLÜM... BENİ BU AŞİRETİN VE KONAĞIN ORTASINDA YARIM BIRAKAN ADAM! SEN NASIL ONUNLA EVLENİRSİN?"
SÖZLEŞMELİ BİR EVLİLİK YAPTIĞIMIZI, BU BİRLİKTELİĞİN SADECE AİLEMİN BASKISINDAN KAÇMAK İÇİN KAĞIT ÜSTÜNDE BİR OYUN OLDUĞUNU BİLE SÖYLEYEMEDİM. ÇÜNKÜ DEVRAN’IN SÖZLEŞME KURALLARI VE DARIŞIDAN VURULACAK MASKELER AÇIKTI. EĞER BU OYUN BOZULURSA BENİM DE GİDECEK BİR YERİM KALMAYACAKTI.
DÜĞÜNE SAATLER KALA, URFA’DAKİ BU KONAK ARTIK BİR YUVA DEĞİL, GEÇMİŞİN HESAPLAŞMALARIYLA ALEV ALAN BİR ZİNDANDI. BERÇEM ODAYA ÇEKİLDİ, DEVRAN SESSİZLİĞE GÖMÜLDÜ, BEN İSE KENDİ ELLERİMLE ÇEKTİĞİM BU VİCDAN AZABININ ORTASINDA YAPAYALNIZ KALDIM.