Arkasından yürümeye devam ettim.Dakikalarca yürüdükten sonra sonunda gelmiştik ki Dylan konuştu
"Gözlerini kapat"
İki elim ile gözlerimi kapattım ve aç deyene kadar açmadım en sonunda
"Açabilirsin"
Sesini duymuştum gözlerimi açtığımda ağzım açık kalmıştı çok güzeldi çiçekler,ağaçlar ve sayamadığım daha çok şey yürüdüm ve daha çok yürüdüm kuşlar ötüyordu ama bir yandan da şarkı söylüyorlardı gibi kıkırdadım ve akam soğuk suya elimi batırdım.Bir süre sonra gezmediğim yer bırakmamıştım ve Dylan'a seslendim
"Gidebiliriz Dylan,teşekkürler beni çok mutlu ettin"
Gülümsedi "Bir sorun olursa bana söyle hiç çekinme"
Başımı salladım ve dönüş yoluna koyulduk.Gelmiştik tekrardan Dylan'a teşekkür ettim ve ormana girdim.Belki Kalzarin oradadır.Etrafa bir süre bakındım ama yok hayır burada değildi.Arkamı döndüğümde Rowan arkamda idi
"Sen ne zaman benim peşimi bırakacaksın"
"Hiç bir zaman Ayesha"
"Benimle resmi konuşma Rowan sadece maruz kaldığında"
Bir bıçak çıkardı ve elime tutuşturdu.Ona baktım bıçağı tutan elimi avucunun içine aldı.Göğüsüne yaklaştırdı
"Bütün hislerini çaldım Ayesha"
Aklımdan gecen şeyi yapmayacaktır umarım
"Hadi Ayesha öleceksem bile son gördüğüm yüz seninkisi olsun"
"Saçmalıyorsun"
"Hayır bu doğru sende biliyorsun ben..." gözlerini benden ayırdı "Ben sadece rezil bir adamım"
Bıçaktan elimi çektim
"Senin hayatından bu kadar önemli rol mü alıyorum?"
"Evet ve ben dayanamıyorum anlıyor musun?"
Bıçağı derine götürmeye başladı
"Yapma!"
En sonunda dudaklarımdan çığlıklar koptu Rowan yere yığılmıştı.
Aptal Ayesha!
"Yardım edin!"
Boğazım parçalana kadar bağırdım.İnat etmeyecektim
Yanlış yaptın Ayesha
Birileri geldi sadece Rowan'ı götürdüler.Yardım edeceklerine dahi hiç bir fikrim yoktu.
Kahretsin!
Rowan'ın benim için kendini öldüreceğini ben nereden bileyim?!
Peşlerinden gitmeliyim
Ama çoktan gözden kayboldular
Ya orada da başına bir şey gelirse...
1 HAFTA SONRA
Rowan halenda ortalıkta yoktu
Onun aksine Dylan da ortalıklarda yok idi
Ailemin yanından hiç ayrılmadım hep yanlarındaydım minik yavru bile benden daha güçlü ve mutlu idi.Aslında pekte minik olduğu söylenemez.Kalzarin gibi erkek ve büyük olmuştu artık.Neye ihtiyacı olduğunu biliyordum ama şuan onu yapacak gücüm yoktu.Bunu ailem bile fark etmişti
Bir umut ışığı yandı aklımda
Gitmeliydim
Kalzarin bana baktı ve yattı üstüne çıktım.
Evet icimde ki ses "İyileşti gidebilirsin" diyordu
Gelmiştik etrafa bakındım
Yoktu hiç kimse
Yoksa iç sesim mi yanıldı?
Bir ses duydum bağırdı "Ayesha!"
Arkama baktım
Hayır yanılmamıştım.Gelen Rowan'dı
Boynuna atladım.Onu özlemiştim
O benimdi,Benim Rowanım olarakta kalacak idi
"Özür dilerim Rowan"
Bana baktı
"Özür falan dileme,ben haketmiştim"
"Hayır herşey benim hatam idi"
Bir erkek sesi geldi "Rowan"
İkimizde sesin geldiği yöne baktık.Karşımızda ki gülerek bana baktı
"Sevgili misiniz?"
"Hayır" İlk cevabı Rowan vermişti
"Oh,dostum senin yerinde olsam bu kızı asla almazdım"
Burnumdan soludum "Ne varmış bende?"
Yuzünü bana yaklaştırarak saçlarıma baktı
"Nineye benziyorsun"
Karnına tekme attım "Siktir git lan,nineymiş sensin lan o nine"
Rowan bana bakıyordu