Kral olduğunu düşündüğüm kişi ortamı toparlamaya çalışıyor lakin sadece birkaç kelime geveliyor, babam ilk defa karşılaştığımızı ve yanlış anlaşılmaların olabileceğini savunuyordu.
"Agnes, haydi prens Albert'a bahçeyi gezdir "diyerek son noktayı koydu annem, "bizde misafirlerimizi ağırlayalım. "
"Prens mi? "Dedim tıpkı onun gibi , yaptığım ironiyi anlamasını umdum.
Zira yüzlerimizdeki ifade bir lanetin eseriydi. Ancak ruhlarımız özgürdü, yüzlerimizdeki ifadeleri ruhumuza bulaştırmama şansımız vardı ve ben bunu başarmıştım.
Gözlerindeki pırıltılar onunda ruhunun özgür olduğunun kanıtıydı bende.
"Tekrar afedersiniz prenses lakin başta kız kardeşim olmak üzere gördüğüm prensesler bırakın kılıç kuşanmayı , tutmayı dahi bilmez. Az önceki tavrım da bundan sebepti."
"Sizi şaşırttım mı prens Albert?"
"Hayır desem yalan olur prenses Agnes."
"Bu kötü birşey mi peki?"
"Aksine prenses bu gayet güzel bir şaşkınlık zira bir gün kral olduğumda kraliçemin sizin gibi birisi olması beni mutlu ederdi."
Bu sözleri beklemiyordum, lakin bu denli cüretkar olması hoşuma gitmişti . Yürümeyi kestim ve ona dönerek " Ne istediğinize dikkat etmelisiniz prens Albert" dedim.
O da yürümeyi kesti şuan yüz yüzeydik, aramızdaki boy farkı ve uzaklık mesafesi olsada bu gerçek değişmiyordu.
"Ne istediğimin gayet farkındayım prenses ve ..."
"Harika birde aşıklarımız eksiktii şimdi tamamız " diyen ses sözünü kesti. O sırada farkettim ki artık yalnız değildik...
Vee SON...
Selam ve dua ile Allah'a emanet olun