Duygusuz bakışlarla etrafı süzdüm. İstesem de değiştiremediğim yüz ifademle yardımcımın bugün ki planımı bitirmesini bekliyordum. O sırada bir surat çarptı gözüme.
Hayır yakışıklı olması değildi onu ilginç kılan, sadece gülen yüzüydü. Zira krallığımızın yegane ve unutulmaz özelliklerinden biriydi duygusuzluk ve bundan sebep çok misafir ağırlamazdık. Daha doğrusu diğer krallıklar bizden çekinir ve ilişki kuramazlardı.
"Kim o" dedim, kafamı hafif bükerek zira gözümü bu garip yapancıdan ayırmak istemiyor , burada ne aradığını çözmek istiyordum.
"Kralımız bir yemek ayarladı hanımım. Her krallığın hükümdarlarını ve veliahtlarını davet ettiler"
"İlginç, babam böyle birşeyden bahsetmemişti. Neden olduğunu bilmiyor musun?" diye sordum zira haberler yardımcılar arasında daha çabuk yayılıyor ve hizmet bahanesiyle çoğu yere girip çıkıyorlardı.
"Hayır hanımım biraz soruşturdum lakin kralın hizmetçileri dahi ne olduğunu bilmiyor. Sadece yüksek yetkililer ile gizli görüşmeler yaptığını söylüyorlar.
Cevap vermedim zira o sırada suratı gülüyor olsada etrafa sıkkın bakışlar atan genç ilerlemeye başlamıştı. Ona oldukça benzeyen yaşlıca bir adamın yanında durduğunda kıyafetlerinden onun kral olduğunu anlamıştım.
"Kızım, lütfen bize katıl" dediğini duydum annemin zira ben sıkkın genci incelerken onlar da benim farkıma varmışlardı ve yanlız değillerdi. Kral ve kraliçe de onlara katılmış benim yanlarına gitmemi bekliyorlardı.
Her ne kadar yüzüme yansımasa da oldukça merak etmiştim gelenleri ve heyecanıma engel olamıyordum.
"Kızım mı?" diye solu genç adam. Sonrasında dışarıdan konuştuğunu farketti ve hemen toparladı.
"Afedersiniz majesteleri yalnızca prensesin böyle bir hanım olmasını beklemiyordum."dedi.
"Sizin gözünüzde prensesler nasıl olmalı bilmiyorum bayım lakin ben krallığı için gerektiğinde savaşmaya gidebilecek bir prensesim. Ve sizi temin ederim bu konuda çok iyiyimdir..."
Vee son...
Selam ve dua ile, Allah'a emanet olun