O siyah çipin kapısı arkamdan kapandığında, 18. yaş günümde dilediğim dileklerin tümünün birer yalana dönüştüğünü anlamıştım. Pencereye vurup babama haykırmak, "Beni bırakma!" diye yalvarmak istedim ama hıçkırıklarım boğazımda düğümlendi. Babamın telefondaki o titrek korkak sesi kulaklarımda çınlıyordu. "Bizim için yapmalısın Lalin... Yoksa beni öldürecekler."
Kafamı çevirip arabayı süren adama baktım. Mirza Soykan. Keskin çenesi, direksiyona hafifçe vuran damarlı, güçlü elleri ve dikiz aynasından bana diktiği o kömür karası, gaddar gözleri... Ondan o an nefret ettim. Hayatımı, hayallerimi, gençliğimi bir kumar masasında satın alan bu adamdan tüm ruhumla tiksindim.
Şehrin tamamen dışındaki o devasa, soğuk malikaneye geldiğimizde beni büyük bir salona yönlendirdi. Karşımda durduğunda heybeti altında ezildiğimi hissettim.
"Düğünümüze tam bir ay var Lalin," dedi. Sesi o kadar tok, o kadar derinden geliyordu ki duvarlar titredi sanki. "Bu bir ay boyunca bu evden tek bir adım bile atmayacaksın. Eğer sözümden çıkmaz, kurallarıma uyarsan, haftada bir kez ailenle telefonda görüşmene izin vereceğim."
"Senden de, senin kurallarından da nefret ediyorum!" diye bağırdım, gözlerimden yaşlar boşanırken. "Ben senin kölen değilim! Yapmayacağım! Hiçbir dediğini yapmayacağım!"
Mirza tek bir adımda mesafeyi kapattı. Boy farkımız yüzünden tamamen onun gölgesinde kalmıştım. Dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı; bu alaycı ama bir o kadar da tehlikeli bir gülüştü. Eli çenemi kavradı, canımı yakmıyordu ama sarsılmaz bir güçle beni kendine bakmaya zorladı.
"Seçeneklerini sana baban anlatmıştır sanıyordum," dedi o boğuk sesiyle. "Ya bu evde benim kurallarımla yaşarsın ya da babanın cesedini yarın sabah kapının önünde bulursun. Karar senin, güzelim."
Nefesim kesildi. Çenemi elinden kurtarıp arkamı döndüm. Mecburdum. Babamın katili olmaktansa, bu adamın esiri olmayı kabul etmek zorundaydım.