Nereden geldiğini bilmedim ince erkek sesiyle direk karşıma baktım.
Sonunda lütfedip gelebilmişlerdi.
Abdullah'ın altı mosmor kızarmış siyah gözleriyle buluştum. Yazık çocuğa. Tüm hayatı sadece annesinin çalışkan oğlu olarak geçmişti. Niye katlanırki bir insan bu zulüme.
Ardından Mahmut, Simay ve Merveyi gördüm. Tam kadro gerisim geri kafeye döndük.
Maskeli yoktu bunu çok sonra fark etmiştim. Onu son bir kaç-
"Zühre şuna bak!" Kulağıma gelip fısıldıyarak ama önem çanlarını çalan ses tonuyla konuştu.
Gördüğüm tek şey Abdullah'ın Simay'a aşık bakışları. Ardında her ne kadar şiddetin ve emeğin yatışını görsemde gözlerin altındaki gülüş arkadaşımın neyin arafında olduğunu gösteriyordu. Annesini mi dinlemeli her şeyi boşa sayarak sadece bir kız için elindeki tüm ipleri bırakmalı mı?
"Çok güzel bakmıyor mu?"
İç çektim.
"Çok güzel bakıyor." Baş armağıyla işaret parmağı yardımıyla kafamı kendine çevirdi.
"Kıskandın mı?" Piç smile yaptı. Aynı hareketi yaparak geriye attığı kafasını kendi hizama getirdim.
"Hayır." Anlayamadığım kahkahamla onu dileyen tüm kızların hayalini geri teptim.