"Seni alıp gideyim mi buradan Züzü?"
Yiğit'e döndü başım istemsizliğim çok belli oluyordu.
"Götür desem götürecek misin Yiğit Göbüş" başını geriye attı.
"Göbüş değil Göğüş hanfendi. Her kızın taşımak isteyeceği bir soy adım var." Güldüm. Dikkatimin dağılmasıyla yere odaklandım. Kulağımda bir sıcaklık hissettim, irkildim ama omzumdaki elle pek arkaya gidemedim.
"Seni rahatsız mı ediyor Zühre?" Hem de hiç :)
"Götür beni Yiğit. Defolup gidelim. Kimsenin geleceği yok."
"Akbilimi sen basarsın" dedi sırıtarak. Para sıçıyordu, evet bununla övünmüyordu ama yinede 'samimi' olduğu için her şeyini bana kitliyordu.
"Tamam tamam! Yürü." Geriye bakmak istemiyordum. Külkedisi gibi belli olan12'yi aşmadan hatta 11 buçukta evde olma isteğiyle çıktım dışarı.
Önümdeki insanları tepmek istedim. Yolun ortasında saçma saçma napıyorlardı. Diğer sokağaı seçtim. Diğerine göre daha tenhaydı, çok dardı ve ciddiyim kimse yoktu. Ben ve Göbüş dışında. Döşeme taşları gelişi güzel döşenmişti. Ama gelişi güzel dağılan bulutların yanında bir hiçti. Senkronize adımlarımız aynı anda aynı sesi çıkarırken yankı yapan başka ayak sesi duyduk. Ben duydum o duydu mu bilmiyorum. Ama aynı anda durduk. Pek takmadan, siklemeden yerden kaldırmadım başımı. A 101 fişinde insanların ne aldığına bakarken yankı devam etti.
"Bir yere mi gidiyorsunuz?"