Bölüm 37

annemle leonun o sorgulayıcı bakışları altında resmen eziliyordum yaban öküzü yalanı havada öylece asılı kalmıştı leonun o tek kaşını kaldırmış 'yedik mi bunu' diyen ifadesi beni iyice köşeye sıkıştırdı bir an duraksadım boğazımı temizleyip homurdandım "şey... galiba yaban öküzü değildi onun adı ya" dedim elimle kafamı kaşıyıp salağa yatarak "yaban domuzu evet evet yaban domuzu" ​içimdeki mızmız ses "afferim seriel harika kurtardın şu an kesin inandılar domuz seni resmen nakavt etmiş gibi duruyorsun zaten" diye dalga geçiyordu annem kollarını göğsünde bağlayıp "seriel sen benimle dalga mı geçiyorsun önce öküz sonra domuz" diye bağırdı leon ise elmasından büyük bir ısırık alıp sırıtmaya başladı "vahşi hayvan merakın gözlerimi yaşartıyor küçük kardeş" dedi sesi her zamanki gibi sinir bozucuydu ​"ya anne valla domuzdu kocaman bir şeydi" diye direttim mutfaktan içeri süzülürken "karanlıktı işte ne bileyim boynuzlu mu dişli mi kaçarken arkama mı baktım sanki resmen canımı zor kurtardım üstüme atladı hayvan" leon yanıma yaklaşıp ceketimdeki yırtığa dokundu "bu domuzun tırnakları biraz fazla keskinmiş yalnız seriel baksana resmen bir insan eliyle yapılmış gibi" dediğinde kalbim tekledi ​"çek şu elini leon" diyerek onu ittim "amma uzattınız alt tarafı bir hayvan işte gitmiş işte bitti" annem hala ikna olmamış gibi kaşlarını çatmaya devam ediyordu "yüzündeki o kan ne peki domuzun burnu mu kanıyordu seriel" dediğinde "yok o... o benim burnumdur herhalde dallar çarptı ya" diye geçiştirdim içimdeki ses "yalan makinesi olsa şu an havaya uçmuştu seriel hadi kaç odana" diye gaz veriyordu ​leon tek kaşını hala indirmemiş öylece bana bakıyordu "yaban domuzu ha" diye mırıldandı "dikkat et seriel o domuzlar bir kere dadandı mı peşini kolay kolay bırakmazlar" dediğinde sesindeki o gizli uyarıyı hissettim azhevoru mu kastediyordu yoksa sadece benimle kafa mı buluyordu anlamadım "hadi iyi geceler size" diyerek merdivenlere yöneldim ama arkamdan hala bana baktıklarını biliyordum