Bölüm 27

azhevorun o soğuk ve nazik elini tuttuğum an tenime değen buz gibi hisle irkildim içimdeki mızmız ses bu sefer yalvarmayı bırakmış resmen kükrüyordu "lanet olasıca aptal bırak şu herifin elini görmüyor musun resmen seni ölüme götürüyor seriel kendine gel" haklıydı hem de hiç olmadığı kadar haklıydı birden elimi hızla geri çektim ve o centilmen maskesinin altındaki canavara dik dik baktım ​"ne evi ne geçmişi lan seninle hiçbir yere gelmiyorum" diye bağırdım sesim ormanda yankılanırken azhevorun o kusursuz yüzü bir anlığına gerildi "şimdi de küstahlık mı yapıyoruz küçük melek" dedi sesi hala sakindi ama gözlerindeki o kırmızılık tehlikeli bir tonda parlamaya başlamıştı içimdeki ses "çak bir tane suratına seriel hadi göreyim seni" diye gaz veriyordu ​"küçük melek deme bana seni ucube herif" diyerek var gücümle göğsüne vurdum ama sanki bir duvara çarpmışım gibi elim acıdı azhevor kahkaha atarak üzerime doğru bir adım attı "bana ucube mi dedin sen" diyerek bileğimi öyle bir sıktı ki kemiklerimin çıtırtısını duydum "seni adi herif bırak beni yoksa o diğer gözüne de ben bir yara izi bırakırım" diye kükredim ve boşta kalan elimle yüzüne bir yumruk savurdum ​yumruğum yanağına çarptığında başı hafifçe yana devrildi o an o beyefendi duruşu tamamen kayboldu azhevor beni sertçe bir ağaca fırlattı sırtım gövdeye çarptığında nefesim kesildi "siktir git başımdan azhevor beni rahat bırak" diye bağırdım yerden bir dal parçası kapıp ona doğru savururken içimdeki ses "harika şimdi öldük işte aferin seriel harika dövüşüyorsun" diye dalga geçiyordu ​azhevor üzerime bir gölge gibi çöktü ve dalı tek hamlede parçalara ayırdı "seni buraya gömerim seriel kimse de bulamaz o küçük köyündekiler senin ruhuna el fatiha bile okuyamaz" diyerek gırtlağıma yapıştı ayaklarım yerden kesilirken nefes almaya çalıştım "yap... yap o zaman... korkmuyorum senden piç kurusu" diye tısladım yüzüne tükürürken azhevorun gözlerindeki saf nefret artık tamamen açığa çıkmıştı ormanın derinliklerinde birbirimize girmişken ne melek kalmıştı ortada ne de centilmenlik sadece iki düşman gibi birbirimizi parçalamaya çalışıyorduk