Bölüm 1

--- 1. Bölüm – İlk Kesişme Manisa – Geceyarısı Gökyüzü, karanlığın en ağır perdesini çekmişti şehrin üstüne. Yağmur yağmıyordu ama hava, sanki birazdan gök delinip Lora’nın yüreğiyle birlikte yağacak gibiydi. Parmak uçları titriyordu, ama bu korkudan değildi. Onun titremesi, öfkenin suskunluğuydu. Lora Yücesoy, siyah deri ceketiyle sokakta yürüyordu. Her adımı, geçmişin yankısını taşıyordu. Her köşe başı, annesini ve babasını kaybettiği o geceye fısıldıyordu. Yıllardır kaçmamıştı, ama geri de dönmemişti. Ta ki bu geceye kadar... Babasının öldürüldüğü binanın önüne geldiğinde kalbi, intikamın soğuk ritmiyle çarpmaya başladı. Çantasından çıkardığı silahı bir an elinde tarttı. Korkmuyordu. Artık hiçbir şeyden korkmuyordu. Ama tam o an, arkasından gelen ayak seslerini duydu. Adımları sertti, kendinden emin. Ve o ses... Tüm çocukluğunu yakıp geçmiş bir ismin yankısı: > “Lora Yücesoy... Beklediğimden daha erken döndün.” Lora dondu. Yavaşça döndü. Ve karşısında duruyordu Aras Demiralp. Simsiyah takım elbisesi, gözlerindeki keskin bakışlar ve dudaklarının kenarındaki hafif alaycı ifadeyle. > “Senin beklemeni umursayan biri değilim,” dedi Lora, gözlerini ondan ayırmadan. “Bu şehre ayak basman bir hata,” diye yanıtladı Aras, ona bir adım daha yaklaşarak. “Ve bu hatayı ben düzelteceğim.” Lora, silahını indirip gözlerini kıstı. > “Tetiği ilk çeken olmak istiyorsan, bekletme. Çünkü ben zaten ölmüş bir hayatın içindeyim.” O an, zaman durmuş gibi oldu. Yağmur başlamadı ama gökyüzü gürledi. Ve Aras, o ölümcül bakışlarının içinde bir anlık tereddütle fısıldadı: > “O gece bizim sandığınız kadar basit değildi, Lora. Her şeyin bir bedeli var. Ve sen... yanlış kişiyi hedef aldın.” Göz göze geldiklerinde, yılların nefretiyle yoğrulmuş bir an doğdu aralarında. Ama farkında olmadan, savaşın içine düşen iki kalbin kıvılcımı da ilk kez çaktı. Belki bir bakış, bir tetik, bir öpücük kadar yakınlardı birbirlerini yok etmeye. Ama kim bilir... Nefretin gölgesinde saklanan o aşk, belki de çoktan uyanmıştı. ___