Eric’in gülüşü hâlâ zihnimde yankılanıyordu, ama artık daha sakin, daha huzurlu bir yankıydı. Gözlerim, tapınağın soğuk taş duvarlarını tararken, içimdeki boşluk her geçen an biraz daha azalıyordu. Lanet sona ermişti, ama bir başka soruya cevap bulmak, hala benim için önemliydi: "Şimdi ne olacak?"
Adımlarım sessizce tapınaktan dışarıya yöneldi. O karanlık koridorlar, sırlarını içlerinde gizli tutmaya devam ediyordu, ama bana sadece özgürlük kalmıştı. Gözlerimdeki kararlılık, artık zaferin ve kaybın karmaşası içinde parlıyordu. Bir hayatı geri getiremesem de, en azından Eric’in huzura kavuştuğundan emindim. Ve ben de, onun mirasıyla yaşamaya kararlıydım.
Kilisenin dışına adım attığımda, ilk kez havayı derin bir şekilde içine çektim. Soğuktu, ama bir anlamda taze bir başlangıcın simgesiydi. Eric’in fedakarlığına dair bir iz bırakmalıydım. Bunu bilerek, ona olan borcumu, hayatımla ödeyecek, onun adını yaşatacaktım.
Ve sonra, tüm karanlık geçmişi geride bırakıp, yeni bir yola çıktım. Yalnız değildim; Eric, her zaman içimde olacak ve ben ona her adımda daha yakın olacaktım. Yeni bir amaç bulmalıydım, sadece bu dünyadaki değil, onun hatırasındaki yolculuğumda da ileri gitmek için.
Zihnimde bir düşünce belirdi: Lanetin sona ermesi, sadece Eric'in ruhunu özgür bırakmakla bitmedi. Her şey, başka bir hayatın doğmasına zemin hazırlamıştı. Belki de bu dünyada kaybedilen her şeyin, başka bir yerde bir karşılığı vardı. Bir yerde Eric’in gücü hâlâ devam ediyordu, onunla birlikte yola çıktığım bu yeni hayat, onu da kutlamak olacaktı.
Ve bu yolculuğun, hem geçmişi hem de geleceği kapsayacak şekilde, hiç bitmemesi gerekiyordu.