1 hafta süren işlemlerin ardından, evet işte geldik... Okul imam hatip olduğu için tahmin edersiniz ki sadece KIZLAR vardı. Burda 1 sene nasıl dayanacaktık...
"Hadi ama kızlar, böyle somurtup durmayacaksınız değil mi?"
Dedim neşeli bir ses tonuyla. Kızlar hiç mutlu değillerdi onların bu hali benimde moralimi bozuyordu. Okulun girişine doğru yürüyüp, nöbetçi öğrenciden müdürün odasını sorduk. Sağolsun müdür bey çok ilgilendi, bize sınıflarımıza kadar eşlik edip okulu tanıttı.
Sınıfa girdiğimizde öyle beklediğimiz kasvetli bir hava yoktu, aksine çok neşeli bir sınıftı. Bize yer bile ayarlamışlardı. Birden yüzümüzdeki üzüntünün yerini büyük bir gülümseme aldı. Yerlerimize yerleşip yeni kitaplarımızı aldık. Sınıfa dönüp:
-Kızlar, ilk dersimiz ne? Diye sordum
Gülümseyerek "Arapça" dediler. Bir an duraksadım, şaşırdım. Arapça mi? İlk günün ilk dersinden mi? Belli ki bu dersin hocasıyla iyi anlaşamayacaktım, yani en azından ben öyle düşünüyordum. Peki bu kızlar, Arapça dersini neden bu kadar seviyorlardı? Hepsine doğuştan yüklenen bi yetenekmiydi bu? Çünkü şahsen bende yoktu ve sanırım arkadaşlarımdada...
Derken zil çaldı, yerlerimize geçtik ve hocanın gelmesini bekledik ve o an kapı açıldı, ayağa kalktım ve bir çift kahverengi gözle, göz göze geldim.
Allahım gerçekmiydi bu, yoksa ben halüsinasyon falan mı görüyordum.
Karşımda uzun, orta kilolu, buğday tenli, kıvırcık ve dağınık saçlı bir adam duruyordu. Birden sınıftan:
"Selamün aleyküm kızlar"
"Aleyküm selam hocamm"
Sesi yükseldi. Ne! Bu hocamıydı? Hemde Arapça hocası. Tabi hoca demeye bin şahit Taş gibi adamdı. Daha kibar söylemek gerekirse; şık giyimli, yakışıklı bir beyefendiydi. Bir süre gözlerimi alamadım üstünden.
"Sınıfa yeni kızlarımız gelmiş, hoş gelmişler. Kendinizi tanıtırmısınız kızlar? Hatta durun ben seçeyim listeden" bir süre baktı listeye, kendimi tanıtmaya hiç hazır değildim...
İnşallah beni seçmez
İnşallah beni seçmez
İnşallah beni seçmez
Tam o an kafasını kaldırdı vee
"Nur Demir?"
