Dolunay

Biz dört kişiydik ama dört yaşından beri bir kalptik. Patron bizi almadan önce yetimhanede yaşayan on yedi yaşında dört masum çocuktuk elimize kan bulaştı ve bir daha o kanı çıkaramadık bu yüzden biz de bu kanı eldiven gibi kullanmaya başladık. Hayatımızı yaşamaya çalıştık Gül, Melek, Emir ve ben Atlas. sonra biriyle yollarımız kesişti, bizim gibi değildi. Biz birbirimize sahiptik, o ise sadece kendine sahipti. Biz masumluğumuzu on yedimizde kaybettik, o ise hiç masum olmadı. O´nun sadece elleri değil her yeri kanla kaplıydı. O kim mi O benim herşeyim ve hiçbirşeyim...