Araba hareket ettikten sonra içimdeki yanma geçmedi.
Aksine, büyüdü.
Yaptığım şey işe yaramıştı ama bu bedava olmazdı.
Hiçbir sistem sessizce yenilgiyi kabul etmez.
Tableti kapattıktan sonra ekrana bir kez daha baktım.
Kapatmamıştım aslında.
Sadece kilitlemiştim.
Bir bildirim düştü.
Tek satır.
“Görülüyorsun.”
Boğazım kurudu.
“Durun,” dedim.
Felix frene basmadı ama hızı düşürdü.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Beni değil,” dedim.
“Sizi buldular.”
Asil hemen camdan dışarı baktı.
Sokaklar boştu ama o da benim gibi hissediyordu:
bir şey yaklaşırken sessizlik olur.
Karan eğildi.
“Ne kadar zamanımız var?”
“Dakika değil,” dedim.
“Saniye.”
O an telefonum titredi.
Bu telefon kapalıydı.
Ağ yoktu.
Hat yoktu.
Yine de titredi.
Açmadım.
Açarsam, yerimizi doğrulamış olacaktım.
Felix sırıttı.
“Artık geri dönüş yok,” dedi.
“Hoş geldin.”
Araba ani bir sokağa saptı.
Burası haritada yoktu.
Benim haritamda bile.
“Beni depoda neden hemen silmediler biliyor musun?” dedim.
Kimse cevap vermedi.
“Çünkü beni izlemek istediler.
Kimin için çalıştığımı değil.
Kiminle kaçacağımı.”
Sessizlik ağırlaştı.
Telefon bir kez daha titredi.
Bu sefer ekran kendiliğinden açıldı.
Bir koordinat.
Altında tek kelime:
“Yanlış hamle.”
O an anladım.
Oyunu tersine çevirmiştim ama oyunu bitirmemiştim.
Beni değil, beni kullananları bekliyorlardı.
Ve bu bedel sadece benim olmayacaktı.