Sayorinin öldüğüne bir hafta oldu.Ölmesi benim için büyük pişmanlıktı çünkü o ölmeden önceki son zamanlarda ona kötü davranıyordum.Bugün maalesef bir şiir yazamadım.Gerçi onlara bu korkunç gerçeği söylemedim.Evden hemen çıkıp kaldırımda yürümeye başladım.Bu sırada değişik bir ses yanıma geldi.Bu biraz Monika biraz da Yuri karışımı bir glitchti.Sanırım psikolojim bozuldu.Derslere hiç odaklanandım.Kulüp vaktini de unutarak sıramda bir şeyler düşünürken bir ses duydum.Bu Monikaydı:
"Şey...Burada el işi kağıdı ve keçeli kalem var mı?kulübüme götüreceğim de."
Biraz tuhaf konuşuyordu.Kulübü olduğunu zaten biliyordum ve her kulübe girer girmez bana ilgisini gösteren Monika şimdi sadece bana bir soru soruyordu.Bu düşünceleri daha sonra ona söyleyeceğim.Ama şimdi onun bana sorduğu soruyu cevaplamalıyım:
"Dolaplara bir bak istersen."
"Tamam sağol."
Monika dolaplara göz gezdirirken aradığını bulamayınca üzüldüğünü fark ettim.Ancak yüzü bir anda bana dönünce yüzü gülümsedi ve:
"Burada ne yapıyorsun MC?"
"Hiç.Bir şeyler düşünüyorum."
Monika'nın yüzünde bir sırıtış belirdi.Yanıma yaklaştı:
"Neler düşünüyorsun bakalım?"
"Şey...okulda ingilizceden anlamadığım bir konu var.Onu tekrardan düşünmeye çalışıyorum."
İstersen ben sana öğretebilirim.Hangi konuydu bu konu?bir bakayım da bizim sınıfta o konuya kadar gelmiş mi?"
"Yok istemez.Ben eve gidip o konuları tekrar ederim."
Başka anlamadığın ders var mı?sana bütün dersleri öğretebilirim.Hatta ders konusu hariç bütün konuları."
"Iıı...yok yok."
"Nasıl istersen.Bu arada senin bir kulübün yok mu?neden kulübüne gitmiyorsun?"
Monika'nın bu sorusu beni çok şaşırttı.Zaten onun kulübünde değil mıydım?Soralım:
"Zaten senin kulübünde değil miyim?"
"Hayır değilsin."
"A..."
Ne demek oluyor bu şimdi?galiba bu bir psikolojik bozukluk değil,paranormal bir olaydı.İçimde sanki bu şeyleri daha önce yaşamışım gibi bir his var.Bu his bana yaşadığım şeyleri tekrardan yaşamam gerektiğini söylüyor.Okuldan sonra kesinlikle bir rahibeye gideceğim.Sanırım içindeki hissi gerçekleştirmeliyim:
"Kusura bakma.Yanlış hatırlamışım galiba."
"Önemli değil."
"Bu arada kulübüne katılabilir miyim?"
Tabiki.Zaten üç kişiyiz.Normal bir kulüp olabilmemiz için dört üye olmamız gerekiyor.Bu yüzden kulübüme katılacak olan o şanslı kişi için Natsuki kapkek pişirmişti."
"Sayoriyi kulüpten mi attınız?"
"Sayori kim?"
...
...
...
DELİRİYOR OLMALIYIM!
DELİRİYOL OLMALIYIM!
DELİRİYOR OLMALIYIM!
Sorun bende değil.Ben yanlış bir dünyaya gitmişim ve bu dünyada içinde paranormal şeyler olan bir dünya!tamam sakin ol!sadece içindeki hissi dinle:
"Hani kulübünüzde bir üye var ya."
"Kulübümüzde öyle biri yok."
"Haa.Anladım.Ben galiba biriyle karıştırıyorum."
"Hadi kimseyi beklemeyelim.Kulübe geçelim."
"Olur."
Kulübe geldik.Monika aynı Sayorinin yaptığı gibi beyaz kulüp kapısını sertçe açtı:
"Millet!yeni bir üyemiz var."
"Cidden mi?bir oğlan mı getirdin?kulübün havası kaçtı."
Galiba kulüptekiler de beni tanımıyor.Bu tam bir Dejavu:
"Natsuki!"
"Arkadaşlar ilk önce MC kendini tanıtsın!"
"Ben MC.Kulübünüzün yeni üyesiyim."
"Sen Monikayla tanışıyor musun?"
"Şey...benim geçen seneki sınıfımda vardı."
"Tamam anladık!bekle beni.Kapkek getireceğim."
"O halde bende ben de bir çay mı yapsam?"
"Sınıfta kettlenız mı var?"
"Merak etme.Öğretmenler buna müsaade etti."
Aynı cümleler.Aynı davranışlar...kızlar gene sıraları bir masa gibi birleştirmiş.Bazı farklı diyaloglar geçti ama olaylar aynıydı.İçimdeki hisle beraber Sayoriyle beraber yaşadığımız olayın aynısını yaptık.Görelim bakalım bu dünyada içimdeki hissi dinleyerek ne yapacağım?