"Enid'in Dilinden"
Her zaman ki gibi annem Miomi söylenmeye başladı. Ve şunları tekrar ediyordu:
-Neden hiç ders çalışmıyorsun, tek yaptığın iş geveze olmak mı? Ablan bile senden daha çok çalışıyor?
Bugün benim doğum günüm ama annem bile hatırlamıyor. Ona bu söylesem dahi beni kale almaz. Neden böyle yapıyor? Anlamıyorum. Evden çıkmam gerekli. Yoksa bana daha çok bağıracak.
Evden çıktım. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Biraz çevrede dolaşsam iyi olabilirdi. Hem en azından kimse benimle dalga geçmezdi. Buna katlanmak istemiyordum. Biraz çevrede dolaştım.
Kimsenin olmadığı tenha ve yeşillik olan bir yerdeydim. Uzakta birisi vardı. Onu tam göremiyordum ama bir çocuktu. Benim yaşlarımda idi. Ve kızdı. Peki burada ne işi vardı? Ya da neden oradaydı? Aklımda bir sürü soru vardı. Kıza üzüldüm. Yanına gitmeye karar verdim. Yanına gittim. Sonra bana:
-Neden yanıma geldin? Herkes benden korkar yanıma gelemezdi.
Ben:
-Senden korkmuyorum. Çünkü korkulacak bir halin yok gayet tatlı görünüyorsun. Burada tek mı yaşıyorsun? Ailen yok mu?
Kız:
-Evet burada tek yaşıyorum. Ailem vardı beni bırakıp gittiler. Birkaç akrabam vardı onlarda şuan da var mı yok mu bilmiyorum. Bu arada benim adım
