Seraphina: Odaya girmeye hazır mısın?
Emma: Eğer buraya kadar gelmişsek, odaya da girelim.
Seraphina ve Emma odaya girdiklerinde, odanın tam ortasında eski bir sandalye ve duvarda bir yazı vardı:
“Küçük kalbim onların işkencesine dayanamadı, kaçın buradan.”
Seraphina, çocuklarının yıllar önce kaybolan seslerini hayal ederken, her bir hatıra kalbinde derin bir yara açıyor, gözlerinden süzülen yaşlar, kaybın acısını sonsuz bir boşluğa taşıyan bir feryat gibi, tüm yılların birikmiş acısını içinde boğuyordu. Öyle bir öfkeyle doldu ki, cinler bile onun karşısında duramayacak kadar kalbi kibirle yoğrulmuştu. O, Arapça kelimeler söylemeye başladı; her söylediğinde evden çığlıklar yükseliyordu. Bir anda evin duvarları alev alıp yanmaya başladı. Evin içindeki çığlıklar birer birer kesildi. Seraphina'nın saçları beyazladı, elleri buz gibi oldu, derisi solgunlaştı. Emma ve Amala, onu kucaklayarak sıkıca sarıldılar. Sonunda evin alevleri artarak yükseldi; üç kadın birbirlerine sımsıkı sarılarak yanmaya başladılar ve böylece dünyadan tüm bağları koparak son bir nefesle, varlıklarını yitirdiler. Alevler içinde, üç kadın birbirlerine sarılarak son kez nefes alırken, gözlerinde korku ve çaresizlikle birlikte, sadece kaybedilen hayatlarının değil, geçmişin ve sevdiklerinin de silinip gittiğini hissediyorlardı.
Yazar: Bazen çaresizlikten kaçamazsınız, çünkü kaderiniz öyledir; hikayenin sonu. . .
