Elimden sert bi çekim hissettim göz kapaklarımı hafif araladım görüşüm bukanık olsada bunun kim olduğunu sesinden anlayabiliyordum beni kendisine çekti ve belimden tutup beni demirliklerin karşısına çekti
-Bunu yapıcağını tahmin etmediğimimi sanıyosun.Ölseydin ne olacaktı he
-Ölmüş olcaktım
-Hala işin dalgasındasın dimi,aileni geçtim sen sofiya ve mi...
-BENİM AİLEM YOK!
-Sofia ve Milo ? Onları nasıl vazgeçicen
Gözlerimin dolmaya başladığını hissettim yanaklarımdan süzülen yaşlar eşliğinde konuşmaya başladım
- ama... onlar benden çoktan vazgeçti
-kimse senden vazgeçmedi
-bana bidaha yalan söyleme
- yalan söylemiyorum sadece duyduklarını sindirmeleri biraz zaman alcak ama safia ve Milo asla senden vazgeçmez
Elinden kurtulmaya çalıştım ama izin vermedi hıçkırıklarımla boğuluyodum ama bilmediği bişey vardı ben bu intiharı bir şekilde gerçekleştirecektim ve farkında bile olmadan beni kendi elleri ile öldürüyodu çünkü işimi garantiye alıp ilaç içmiştim yani boğulma nedenim hıçkırıklarım değildi kendi kanımdı kerem bunu farketmiş olcakki beni kucağına alıp arabaya doğru yürümeye başladı tam o sırada yanımızda bi araba hızlı bi frenle durdu Milo ve sofiya indi ikiside kapıda n inerken kerem
-MİLO İNME ARBADAN EN YAKIN HASTANEYE SÜR ÇABUK
Sofiya ve Milo arabaya bindi keremde beni sürücü koltuğunun yanına oturtup kendi koltuğuna geçti son sürat gaza basıyodu benim ise görüşüm bulanıklaşmaya başlamıştı ama gülümsemeye devam ediyordum ve ağlıyodum
- SAKIN GÖZLERİNİ KAPAMA SAKIN !
