İnsanlar, Lord’un önünde diz çötü. artık bu kadar aciz kalmak istemediklerini haykırdı içlerinden biri...havada süzülen varlığa bakarak. Seslerindeki öfke ve çaresizlik, boşlukta yankılanan bir çığlığa dönüştü. Lord Alkar, parmaklarını hafifçe birbirine sürttü; bu hareketle parmakları arasında avucunun içindr kalan gerçeklikde çatlaklar oluşmaya başladı ve bu çatlaklardan sızan garip maddeler küçük bir ışık küresi oluşturdu Gözlerinde, şefkatten uzak, sadece kadim bir bilgenin soğukluğu vardı.
"Dileğinizi gerçekleştirebilirim," dedi sesi keskin ve soğuktu. "Lakin sizi uyarmam gerek... dileklerin bedelleri vardır."
İnsanlar, bedeli umursamıyorlardı-zaten en fazla ne olabilirdi ki..değil mi?- ; tek istedikleri insanlardan kurtulmakdı. Lord Alkar hafifçe gülümsedi, dudaklarından dökülen kelimelerle iki insanı da yanına alıp göğe yükseldi. Yıldızların ve boşluğun ötesine geçtiler.
İlk insanın vücudu, Lord’un tek bir el hareketiyle ışık ve toz bulutundan oluşmuş bir sülyete dönüştü. farklı perilerin yaşadığı bir yıldızın çekirdeğinde sonsuz bir ışık kaynağına, bir periye dönüştürülmüştü. İkinci insan ise dehşetle titrerken, Lord Alkar avucunda parlayan zamanın saf enerjisini onun ruhuna mühürledi. Artık o, zamanın tanrıçasıydı. Lord’un planı kusursuzdu; eğer bir gün kendisinin varlığı tehlikeye düşerse, tanrıça zamanı geri sarıp Lord’u mutlak sondan kurtaracaktı.Aksi takdirde.. başka bir evrenin gerçekliğinden çıkıp gelmesi ve onu yok etmesi pekde zor değildi.
Lord, kendi üzerine düşeni yapmıştı sonuçta..hatta o iki insana kısmen ölümsüzlük bahşetmişti...onun için insana verdiği ufak bir sorumluluğun yerine getirilmesini beklemesi pekde beklenmedik değildi(?) Sessizliğin hakim olduğu o yüce mekanda, Lord tanrıçaya yaklaştı.
"Senin de benden bir dilek hakkın var, insan, gerçi..daha başka ne isteyebilirsen" dedi Lord.
Tanrıça, zamanın sonsuz yükünü omuzlarında hissederken, sadece birkaç dakika içinde yaşananlara inanamayarak söyledi:
"Onun özgür kalmasını istiyorum."
Lord Alkar’ın yüzünde acımasız bir sırıtış belirdi..insanlar kendilerini akıllı sanıyordu.
"Bu mümkün değil. Bedeller ödenmeli...Sizi uyarmıştım. BEDELİNİ ÖDEYECEĞİN başka bir dileğin var mı?"
Tanrıça, zamanın sorumluluğuyla değişmeye başlayan ellerini sıktı Gözlerinde zamanın kumları dolmaya başladı. Buna alışması uzun sürecekti...
"Şimdilik... hayır."