Odadaki makasların metalik şıngırtısı kulaklarında yankılanırken, Leyla elindeki keten kumaşı masaya bırakıp bırakmamak arasında tereddüt etti. Kendine gelmek için göz kapaklarını sımsıkı kapatıp açtı, gök mavisinin üzerindeki o koyu dört lekesine son bir kez bakacaktı ki... Gözlerini tekrar açtığında, tıpkı az önceki üç izi gibi, o mürekkep benzeri lekenin yok olduğunu gördü. Sanki o mürekkep izi keten kumaşın lifleri arasında adeta emilerek yok olmuş gibi, kumaş tertemizdi. "Bu imkansız," diye fısıldadı, sesi bu kez titriyordu. Akıl sağlığının parmaklarının arasından kayıp gittiğini hissederek bir sonraki kumaşa uzandı.
Üçüncü sırada, dokunduğu an parmaklarının arasından kayan, gece siyahı renginde parlak bir saten kumaş vardı. Saten kumaşı hızla masanın üzerine serdiğinde, gözleri pürüzsüz yüzeyde delicesine bir kusur aradı. Çok geçmeden, kumaşın tam sağ köşesinde boylu boyunca uzanan bir hata fark etti. Saten kumaşların en büyük düşmanı, iğnenin ya da keskin bir şeyin dokuya takılarak ipliği boydan boya çekmesiydi. Parlak siyah yüzeyde, gerilen ve büzüşen dokunun oluşturduğu o beyazımsı çekik hat, kumaşın pürüzsüzlüğünü bozarak kıvrılıyordu. Leyla kumaşa iyice yaklaştı. Kaçan ve çekilen o tek iplik, satenin üzerinde kavisler çizerek yukarıdan aşağıya doğru süzülmüş, kumaşın dokusunu büzerek net bir iki şekli oluşturmuştu. Leyla, sanki o çekilen iplik kendi sinir uçlarıymış gibi irkildi. Üç, dört ve şimdi de iki... Sayılar onunla acımasız bir oyun oynuyor, Leyla ise hala delirmediğine dair kanıt arıyordu.