Eve geldiğimde çok geç değildi. İşten çıkmıştım, yorgun hissediyordum. Küçük bir evim vardı dedemden kalan, hiç değilse beni idare ediyordu. Geçen üç ay boyunca kenara koymaya başladığım ek mesailerin ücretleriyle taksitle kendime yeni bir telefon almıştım. Kendi kendime geçinmeyi öğrenmiştim. Bundan sonra böyleydi, tek başıma kalmıştım bu hayatta. Yaşamak istiyorsam,
geçinmeyi bilecektim.
Bugün yorulmuştum, yeni kitaplar gelmişti. İki ay falan olmuştu heralde sahafçı da çalışmaya başlayalı, liseyi bitirdikten sonra kitapçılar evim gibilerdi okumayı seviyordum. Onlarla iç içe olmak beni sakinleştiriyordu, dedemin bir yakın arkadaşının yanına girmiştim, tabi dedem sayesinde olmuştu. Demişti ki;
'sen kitapçıları evin gibi benimsemişsin ama senin evin, kitapların içindeki dünyalar.'
Evet gerçekten onlar benim bu hayata tutunma sebebim oldu diyebilirim.
Onların sayesinde hem okumayı hem yazmayı sever oldum. Her ruh hâlimde bir kitapla baş başa kalır oldum. İçerik, kurgu, farketmeksizin. Çünkü biliyordum ki onlardan zarar gelmezdi. İlla ki sana birşeyler katardı. Bir çok kitabın kapağını hayran hayran kapatırdım. Sanki bende onların dünyalarında kendimi var etmiştim, onlardan biriydim.
Nenemi kaybettiğimizde dedem daha çok gömülmüştü onların içine. Her iş dönüşünde ona bir kitap getirirdim iki gün sonra bitirdiğini söylerdi. Çok sevmişti, kaybedince daha çok anlamıştık değerini nenemin. Gözlerinden belli oluyordu 'aşıktım ben ona güzel torunum, çok seviyordum' diyordu. Evet diyordu çünkü arasından bir ay geçmeden dedemi de kaybetmiştim. Onlar kavuşmuştu ama beni bu dünya da onlarsız bırakmışlardı. Belki de olması gereken buydu, kadere laf edilmezdi. Bu ev de bana kalmıştı, üniversite hayalim bir öteki yıla ertelenmişti. Üst üste gelen üzüntülerimi bir kenara bırakıp ayağa kalkmam gerektiğini kendime hatırlatmıştım. Evet üzülmüştüm hatta o zamanlar, 'sensiz ne yaparım ben dede' diye çok ağladığım geceler olmuştu. Ama ayağa kalkmam gerekiyordu. Çünkü hayat dediğimiz şu yalan dünya benim için daha yeni başlıyordu. 18 yaşındaydım, ama bu yük bana bu iki kayıpla verilmemişti. Ben sevdiklerimi tanımadan kaybetmeye tam 4 yaşımda başlamıştım.
•Yeni başladığım bu kitapçı okuyup şans verdiğin için teşekkür ederim 🍀
