Haberlerde çıkan SON DAKİKA yazısıyla ailede bir kargaşa başlamıştı. Sunucu yani bir yasanın yürürlüğe girdiğini ve yarın uygulanmaya başlanacağını söylüyordu.
"Devlet Projesi, yetkililerin ailenin küçük çocuklarını tesislere yerleştirmelerine deniyor.
Henüz sebebi açıklanmayan yasa vatandaşlar tarafından tepkiyle karşılandı. Yetkililerin onayı altında bu yasa yarın uygulamaya geçecek. Umarım ki yasa en kısa sürede yürürlükten kaldırılır. Ama şuan için durum bu. Tepkili ailelerin protestoları başlamış bulunmakta. Lütfen güvenliğiniz için evinizden ayrılmayınız. MV haber kanalı olarak iyi akşamlar dileriz." Burada haber son bulmuştu ve ben bu an itibariyle ne yapacağımı biliyordum. Belki ailem bana engel olmaya çalışacaktı belki daha da ileri gidip haklılığımı görmezden geleceklerdi. Kabuk etmemek için beni görmezden geleceklerdi.
-Ben kim miyim?
-İnanin ben de bilmiyorum. Sadece yapmam gereken şeyi biliyorum.
Küçük kız kardeşim yerine oraya gitmeliyim
Tek bildiğim bu...
Kardeşim Defne, o benden on üç yaş küçük. Hayatıma -ergenliğimde-kendimi boşlukta hissettiğim zamanda girmişti. Ona çok şey borçluydum.
Belki şuan hiçbir şeyi anlamıyor ama birgün bu yaptığım şeyleri anlayacaktı, anlamalı.
Nereye gittiğimi bilmiyorum ama kimin için gittiğimi çok iyi biliyordum.
Oraya gidip kardeşim için bazı fedakarlıklar yapacaktım...
"Anne ben gideyim."
"Kızım, bunu nasıl yapabilirim? Bir çocuğum için diğer çocuğundan nasıl vazgeçebilirim? Hem ben tamam desem de yasa en küçük çocuklar diyor."
"O daha çok küçük. Onu yerine ben gideyim. O yapamaz. Anne 6 yaşındaki bir çocuk nasıl bunu yapabilir? Ben kendi başımın çaresine bakabilirim. O olmaz." Annem de çok kötüydü. Bu yasa tüm aileyi paramparça etmişti.
"Kızım bir dur. Az bir düşünelim. Hemen karara varacak bir şey değil bu." Babam her ne kadar sinirli olsa da kendine hakim olmaya çalışıyordu.
"Ben bir ablayım. Kardeşimi korumalıyım. "
"Ben de bir anneyim. Siz benim canımın içisiniz. Birinizi birinizden nasıl ayırayım?" Tüm akşam bu konuşma geçmişti evde. En sonunda karar verilmişti. Babamın tanıdıkları sayesinde bir şekilde beni Defne'nin yerine geçirecekti. Bunu nasıl yapacağını daha bilmiyorduk. Ama ona güvenmekten başka çaremiz yoktu.â
Tüm aile bu karardan huzursuzdu. Defne bile ne olduğunu anlamasa da ortamadaki kötü enerji onu da etkilemeyi başarmıştı. Yavaşça yanıma geldi küçük adımlarıyla. Daha sonra yanıma oturdu.
"Abla sen gidecek misin?"
"Kısa bir süreliğine gideceğim ablacığım. Sonra geldiğimde seninle her zamanki gibi evcilik oynayacağız. Geleceğim günü bekle tamam mı ablam. Çünkü her ne olursa geleceğim. Ama sen beni beklemezsen gelemem. Beni anlıyor musun Defne?" Dudağını büzmüş beni dinliyordu. Onu özleyecektim. Kendime ne kadar hatırlatmak istemesem de onu özleyecektim. Bu hayatımı özleyecektim.
"Anlıyorum abla. Ben seni bekleyeceğim. Ama sen de geleceksin. Yoksa ben kiminle evcilik oynayacağım. Annem oyunu oynamayı bilmiyor. Babam da oyunu hemencecik bitiriyor." Tebessüm ettim.
"Tabi geleceğim ablacığım. Ama sen de bu sürede anneme oyunu öğret ki ben gelesiye kadar oyun arkadaşın olsun. Babama da ben kızarım. Oyun hemencecik bitirilir mi?" Gülümseyerek bana sarıldı. Yarın büyük gündü...
Yeni bir kurguyla sizinleyim. Umarım bu hayal evrenini beğenirsiniz.
Yorum yazmayı unutmayın.
Sevgiliyorsunuz...
