Kapıyı açmamak istesem de.. Kendimi zar zor yataktan kaldırıp sessizce kapıyı açarım. Karşımdakini görünce bi an öylece kalakalırım..
"Selim?... Evimi nereden buldun sen?.." Hem şaşırmış hem de bitkin bi tonla söylerim sessizce.. Endişeli gözleri benimkileri arar..
"Bu gün okulda yoktun.. Merak ettim seni. Bana mesaj da atmadın. Ben de okul müdürlüğünden ev adresini istedim.. Onlar da verdiler.."
Hala başım dönüyordu ve ayakta durmakta zorlanıyordum.. Bunu fark edince tek kelime etmeden içeri girip tuttu beni.
"Ne olduğunu anlatırsın sonra... Sadece.. İyi misin?..."
Gözlerim dolu dolu fısıldarım.
"Hiç iyi değilim ben.. Hem de hiç..."
Sonra bilincim gidip geldi.. Ve yorgunluktan tekrar uykuya daldım. Bu seferki daha çok üzüntüden değil, süreki ağlamak ve baş ağrısından kaynaklanan bi bayılmaydı.. Selim bacaklarımı beline dolayarak beni kucağına aldı sonra salona götürüp nazikçe geri yatırdı ve üstümü örttü. Neler oluyordu böyle? Onun da kafası karışmıştı.. Sessizce baş ucuma oturup bilincimin yerine gelmesini bekledi..
***
Akşam 9 gibi gözlerimi açtığımda Selim'in endişeli bakışları üzerimdeydi.. Nazikçe gözlerimin önünden bir kaç saç telini alıp arkaya attı. Hafif bi ses tonuyla konuştu..
"Neler olduğu hakkında hiç bir fikrim yok.. Ama iyi misin?.."
Başımı tekrar hayır anlamında sallarım.
"Ne oldu..? Neden böylesin?.."
"Anneannem.." Diyebildim sessizce. Ama o zaten anlamış gibiydi. Çünkü daha önce zaten ona anneannemle yaşadığımı söylemiştim. O geldiğinde ise evde hiç kimse yoktu..
"Bunun için üzgünüm... Gerçekten.."
"Onu özledim.." Dedim yine sessizce. Çünkü ağlamaktan ses tellerim kısılmıştı..
"Yanında kalmamı ister misin?.." Diye sordu nazik bir sesle..
"Evet.. Lütfen..." Dedim ben de...
---------------------
Bu bölüm biraz duygusal oldu canlarr. Ama karekter gelişimi açısından lazım. Yapabileceğim bir şey yok. Yine de Can'ın Anneanne'sine Allah Rahmet Eylesin. Onu çok tontiş ve tatlış bi anne figürü gibi yazmıştım.
