O gün eve dönerken kendimi daha hayatta hissediyordum. Ama hala içimde biryerde.. O acı tazeydi. Ama Selim yanımdaydı.. Ve bana destek oluyordu. Bu.. Gerçekten benim için değerli bir şeydi. Birlikte eve dönerken yine istersem bu gün de yanımda kalabileceğini söyledi. Ama içten içe onu da yorduğumu biliyordum. Bu yüzden bu günlük gerek olmadığını, belki yarın gelebileceğini söyledim. Eve geldiğimde yorgundum. Çantamı bir kenara attım. Evet, belki biraz daha iyiydim ama.. Bunu atlatmak kolay olmayacaktı, biliyordum. Kendime biraz zaman vermek istedim. Anneannem de hep böyle derdi zaten.
"Zaman, her şeyin çaresidir"
Düşününce yine gözlerim dolmadan edemedim. Ama kendimi hemen toparladım. Çünkü anneannem arkasından bu kadar ağlamamı değil, her zaman güçlü olmamı ve kendisi için üzülmememi isterdi.. Beni bu halde görse benim için çok üzülür, "Kuzumm, niye ağlıyorsun?" Der sarılırdı. Çünkü kuzusuydum ben onun. 3 yaşımda da öyleydim, 18 yaşımda da. 40 yaşımda da onun kuzusu olmaya devam edecektim. Biraz dinlendikten sonra kendimi mutfakta buldum yine.. Ne yapsam acaba.. Diye düşündüm. İlk defa yapacak yemek bulamamıştım.. İlhamım gitmişti çünkü, yanımda anneannem yoktu. Çok abarttığımı düşünebilirsiniz tabii ki. Ama hayatımın çok büyük bi çoğunluğu bi anne veya baba figürüm olmadı benim. Tüm çocukluğum anneannemle geçmişti. Bu yüzden bu kadar etkilenmiştim ölümünden.
En azından yanımda Selim var, diye düşündüm kendi kendime... Bana destek oluyordu. Onun yanında kendimi rahat hissediyordum.
Umarım hep böyle oluruz. Aklıma yapacak bir şey gelmeyince tekrar odama döndüm. Canım resim yapmak istemişti bi an. Çalışma masamın yanına geçip bi yüz çizmeye başladım kafama göre.. Kahverengi gözler.. Siyah hafif dalgalı saçlar ekledim resmime. Keskin yüz hatları ve alaycı bir gülümseme... Şöyle bi gerinmek için arkama yaslandığımda bi an kağıtla öylece bakıştık. Lan- Selim'i mi çizdim ben- Hemen sayfayı kapatıp yüzümü ellerimin arasına sakladım.
"Ayy salak ben~"
