Gökyüzündeki o sahte, bitmek bilmeyen güneşin sönüşünün üzerinden aylar geçmişti.
Aydınlık Şehirler’in o kusursuz altın kuleleri, şimdi Hiçlik Denizi'nin yüzeyini delip geçen devasa, paslı iskeletlere dönüşmüştü. Ancak bu bir çürüme değil, aksine vahşi bir uyanıştı. Denizin derinliklerindeki fosforlu yosunlar, karanlık mercanlar ve tuhaf okyanus sarmaşıkları, bu metalik enkazları hızla sarmış; kibri, denizin organik ve affedici olmayan doğasıyla yutmuştu. Hiçlik Denizi artık adının aksine bir hiçlik değil, mutlak eşitliğin hüküm sürdüğü yepyeni bir yaşamın beşiğiydi.
Eski asilzadelerin o pürüzsüz, beyaz tenleri artık güneşin yokluğunda solgunlaşmış, deniz tuzu ve rüzgarla sertleşmişti. Düne kadar ipekler içinde başkalarının emeğini sömüren elleri, şimdi kendi hayatta kalma mücadeleleri için nasır tutmuştu. Enkazların üzerinde kurulan derme çatma köylerde, eski Dükler ve Baronesler, okyanustan yiyecek çıkarmak, ağ örmek ve fırtınalara karşı sığınakları güçlendirmek için omuz omuza çalışıyordu. Kimse onlara kırbaç vurmuyor ya da köle muamelesi yapmıyordu; ancak çalışmayanın, üretmeyenin ve sistemi kendi lehine bükmeye yeltenenin sonunun ne olacağını Baş Yargıç'ın infazında hepsi görmüştü.
Eskiden korkuyla andıkları sirenler ise onlara ne zulmediyor ne de hizmet ediyordu. Sirenler; akıntıların yönünü belirliyor, fırtınaları önceden seziyor ve bu su altı krallığının sınırlarını koruyarak denizle insanlar arasındaki o kırılgan dengeyi sağlıyordu. İki tür, karanlık sularda birbirine karışmış, sessiz ve saygılı bir harmoni kurmuştu.
Eski Büyük Kubbe'nin sudan dışarı taşan en yüksek çelik kirişlerinden birinin üzerinde Melinoe oturuyordu.
Üzerindeki organik, pas ve deniz kabuklarından oluşan zırhı artık teniyle tamamen bütünleşmişti. Kucağında, Aydınlık Şehirler'in en gizli kasalarından çıkarılmış, eski dünyanın tarihini anlatan o meşhur "Resmi Kayıtlar" duruyordu. Altın varaklı, kalın ciltli, sömürüyü "medeniyet", katliamları ise "zafer" olarak adlandıran yalanlarla dolu o devasa kitap.
Melinoe, kitabın kapağını açtı. Eski hayatında bir Derinlik Arşivcisi olarak görevi, bu yalanları korumak ve aşağıdan çıkarılan her gerçeği bu yalanlara uydurmaktı. Gözleri, sayfaların arasındaki o kusursuz kaligrafide dolaştı. Ardından hafifçe gülümsedi.
Kitabı yavaşça elinden bıraktı. Ağır cilt okyanusun dondurucu suyuna çarptı. Tuzlu su saniyeler içinde sayfaların arasına nüfuz ederken, o kusursuz siyah mürekkepler çözüldü, dağıldı ve suyun içinde bir duman gibi silinip gitti. Yalanlar yok oluyordu.
"Arşivler karanlıkta paslanmak için değildir," diye fısıldadı Melinoe, kitabın dibe batışını izlerken. "Arşiv, suyun ta kendisidir. Her bir damlası gerçeği zaten içinde taşır."
Hemen arkasında bir su şırıltısı duyuldu. Lenore, elindeki o meşhur paslı arpıyla kirişin üzerine, Melinoe'nin yanına oturdu. Arpın telleri artık kanlı değildi. Lenore parmaklarını tellerde gezdirdiğinde, eskisi gibi yıkıcı ve çürütücü o "1-2-3"lük ölüm ritmi çıkmadı. Bunun yerine, suyun akıntısına uyum sağlayan, derinlerden gelen siren ağıtlarını huzurlu bir melodiye dönüştüren yumuşak, kadim bir ninni yayıldı okyanusun üzerine.
"Korkuyorlar," dedi Lenore, ufuktaki derme çatma köylerde çalışan eski asilzadeleri izlerken. Gözlerindeki dipsiz siyahlıkta artık bir öfke değil, sakin bir kabulleniş vardı. "Hala bir gün onları parçalayacağımızı düşünüyorlar."
"Bırak düşünsünler," diye yanıtladı Melinoe, okyanusun serin rüzgarı karanlık saçlarını savururken. "Korku, kibirden çok daha iyi bir öğretmendir. Bizi yüzyıllarca canavar olarak anlattılar. Şimdi o canavarın merhametiyle yaşamayı öğrenecekler."
İki kız kardeş, okyanusun üzerindeki bu yeni dünyanın zirvesinde sessizliğe büründü. Gerçek güneşin veya yıldızların ışığı yoktu; etrafı sadece derinliklerden yükselen fosforlu mavi parıltılar aydınlatıyordu. Ama Melinoe için manzara hiç bu kadar net olmamıştı.
Abisal Kayıtlar kapanmıştı. Ancak sayfaları kağıda değil; dalgalara, fırtınalara ve Hiçlik Denizi'nin asla unutmayan hafızasına yazılmıştı. Sahte aydınlık devri bitmiş, hakikatin o mutlak, dürüst ve karanlık çağı sonsuza dek başlamıştı.