Derinde Bir İz : Giriş Bölümü
(Gelecekten Bir Parça)
Ruhum hiç olmadığı kadar yorgundu o gün.
Zaten o gün hiçbirşey olduğu gibi değildi.
Ne gökyüzü,ne hava,ne insanlar,ne de ben...
Gözlerim havanın soğuk esintisiyle kısa bir süre yanma hissi oluşturdu,gözlerimi kapattım ve oluşan yanma hissi ile yüzümü buruşturdum. Kapalı gözlerimden yavaş yavaş süzülen göz yaşları yanağımın üzerinde durdu ve daha ileriye akamadan kurudu.
Rüzgarın esintisiyle titreme hissim oluşuyor, saçlarım savruluyor adeta bedenim değil de kalbim üşüyordu.Bazen bazı şeylere mecbur bırakılırız.İstemesek de çaba da göstersek de o şeyi yapmaya daha çok itiliriz.
Ve en sonunda o şeyi yapmaya mecbur bırakıldığımızda hikaye de sona erer.
Peki benim hikayemin bir sonu var mıydı ya da olacak mıydı? bilmiyordum.
Benim hikayemin sonunu ben mi belirleyecektim yoksa kalbimi ne pahasına olursa olsun kırıp yıkanlar mı?
Düşüncelerimden eksik olmayan sorulara yenileri eklendikçe daha da çıkmaza uğruyordum.Her yürüdüğüm yol bana çıkmaz bir sokak olarak geri dönüyordu.Bu çıkmaz sokakların bir sonu olarak içimde ki tek bir umut kırıntısıyla devam ediyor,ama sonu yine hüsranla sonuçlanıyordu.
İçinizde tek bir umut kırıntısı kalmadığında artık hiçbirşeyiniz kalmaz.
Yaşama isteğiniz bile.
Belki kendi hikayemin sonunu kendim belirleyecektim,ya şimdi ya başka zaman.
Gözlerimi yavaş yavaş araladım ve denizin kokusunu ciğerlerimin en derinine kadar çektim,bir daha hiç çekemeyecekmiş gibi.
Etrafıma göz gezdirdiğimde benden başka kimsenin olmadığını görebiliyordum,bu soğukta buraya gelen kimse olmazdı. Tekrardan gözlerimi denize çevirdim ve denizin eşsiz güzel rengine ve denizin hafif şiddetli dalgalarını izlemeye devam ettim.
Sanki bir daha hiç denizi göremeyecekmiş gibi,sanki bir daha denizin dalgalarının sesini duyamayacakmış gibi. Sanki bir daha hiç nefes alamayacakmış gibi derin bir iç çektim.
İçimde ki acının,ihanetin ve intikam hırsının verdiği hırsla boğuşup duruyordum. Bildiğim tek birşey vardı ki o da bir gün yaşadığım herşeyin bir bedelinin olacağı.Herkes yaşattığı kadarını yaşar derler belki de öyle olacaktı,bana yaşatılanların bir bedeli olacaktı.
Çünkü biliyordum ki hiçbirşey karşılıksız kalmayacaktı.