Hava bulutluydu ve esiyordu. Bir kafenin bahçesinde oturan Derin Rüya, önündeki masada duran kahveyi ellerinin arasına almış, ısınmaya çalışıyordu. Bir yandan da karşısındaki masada duran anne ve oğlunu seyrediyordu. Çocuk annesine bir şeyler anlatıyordu. Annesi ise oğlunu can kulağıyla dinliyordu.Çocuk. Öyle güzel anlatıyordu ki, Derin Rüya gülümsemeden edemedi.O sırada rüzgar, hafiften eserek, Derin Rüya'nın siyah, dalgalı saçlarını nazikce okşuyordu. Çocuk kolundaki saati annesine doğru uzatarak konuştu."Bu saati yılbaşı çekilişinden aldım anne. "Çocuğun konuşması Derin Rüya'nın dikkatini çekmişti."Ben kime çıkmışım biliyor musun? Özgür'e!"Derin Rüya gülümsedi."Hatta Özgür'de bana çıkmıştı hatırlıyor musun?"Annesi, çocuğuna bakarak başını "evet" anlamında salladı. Oğlunun söylediklerini onaylıyordu, onaylarken gülümsüyordu. Derin Rüya, o an bir şey fark etti. Boşluk. Kocaman bir boşluk.Derin Rüya'nın annesi, Derin Rüya'ya karşı böyle değildi. Annesi ona böyle bakmıyordu. Böyle dinlemiyordu. Böyle gülümsemiyordu. İşte o an, Derin Rüya'nın gülüşü soldu.O güzel, sıcak gülümsemenin yerini umutsuzluk almıştı. Derin Rüya gözlerini anne ve çocuğun üzerinden çekti. Ve kahvesinden bir yudum aldıktan sonra. Kahveyi tekrar masanın üzerine bıraktı. Ve o an fark etti.
Kimi çocuklar anlatildikça sevilir, kimileri ise ne kadar anlatsa da duyulmaz.
.