Biz dua ile bağrışmaya devam ediyorduk. Bir anda deprem iyice yavaşladı. O an ufak bir sevinç yaşadık. Boş sevinç..
Bu kez sanki 10 katı daha çok hızlandı. Yaşarken ölümü tattık. Bina resmen yere değermişçesine sallanıyordu. O an kendimi değil de ölümü hissediyordum. Sonu hissediyordum. Düşünüyordum bir yandan;
Bu yaşadığımız kıyamet mi, bir son mu yoksa rekorlara yazılacak bir deprem mi?
Durdu. Bu kez gerçekten durmuştu ama beynimiz sallanıyordu. Nasıl olduğunu bilmediğim bir şekilde kendimi salonda buldum. Annem ve abim lavaboya gitmişti. Öbür abim şu içiyorsun babam bizim odadaydı ve bulduğu büyük bie poşetin içine evdeki tüm kıyafetlerimizi yerleştiriyordu. Hemen yanlarına gittim ve kendi kıyafetlerimi alıp poşete koydum. Ayağıma bir çorap giyip lavaboya koştum ve ben lavabodan çıktığımda herkes hazırdı dışarıya çıkıyorduk.
Kapıyı açtığımızda karşı komşumuz soğukkanlı bir haldeydi ve herkese sakın olun hızlıca aşağıya inin Diyordu. Onun sakinliği in sebebi ise onlar eski yıllarda olan İstanbul depremini yaşamış olmasıydı. Benim babam da İstanbul depreminde oradaydı. O da aslında biraz soğukkanlıydı.
Ben botu annem giydin diye bot giymeyip converse ayakkabımı gitmiştim ama annem botu gimyemişti. Bende ayakkabı in birini gitmiştim ama birisi elimdeydi. Merdivenlerden inerken annem arkada babamla öndeydi ama annem yürüyemiyordu. Bu yüzden koşup gidemedim ve annemin koluna girdim.
Annem ağlıyordu ben ağlıyordum. En son dayanamayip o anın verdiği hır yetkiyle anne bak sus artık yoksa anne falan dinlemem elimdeki ayakkabıyla karnına vururum bir tane demiştim. Ama asla yapmazdım tabii ki sadece sussun diye demiştim. Normalde de öyle bir şey demezdim ama mecburum çünkü annem ağlamaktan inemiyordu. Bizim evde 6. Katta tabii. İn in bilmiyordu.
Giriş kata geldiğimizde ise ben hemen ayakkabımı giydim çünkü her yer kar ve yağmur doluydu ve halen yaşamaya devam ediyordu. Herkes tek tek bizi bizse tek tek herkesi arıyorduk ve herkesin durumunu soruyorduk
Herkes inanılmaz bir dayanışma ve birlik içerisindeydi ama biz artık onu bile kaldıramayacak hale gelmiştik...