Elif yorgundu, okuldan çıkıp eve gitmekten başka bir şey istemiyordu. Apartmana girdi, hızlıca asansöre yöneldi. Asansöre bindiğinde yanında tanımadığı bir adam vardı. Adamın adı Ali'ydi. Asansör yukarı çıkmaya başladı, ama aniden sarsılmaya başladı. Elif gözlerini kapadı, korkudan nefes alamıyordu. Asansör sarsılarak aşağı düştü, ama mucizevi bir şekilde kimseye bir şey olmadı.
Elif nefes nefese kalmıştı. Ali ise gözlerini kapamıştı. İkisi de korkmuştu, ama durumdan memnun değillerdi. Elif'in içinden bir ses "Bu ne saçma bir durum" diye bağırıyordu. Ali de aynı duyguları paylaşıyordu.
Bağırdılar, çağırdılar, ama kimse onları duymuyordu. Asansör kapalıydı ve ikisi de içeride mahsur kalmıştı. Elif sinirlenmişti. "Ne yapacağız şimdi?" diye sordu Ali'ye.
Ali'nin de bir fikri yoktu, ama pes etmemeye kararlıydı. "Telefon çekmez burada," dedi Ali. "Belki asansör alarmına basabiliriz."
Elif başını salladı. Asansörün köşesindeki kırmızı alarma bastı, ama hiçbir ses çıkmadı. "Çalışmıyor," dedi çaresizce.
"Harika," diye mırıldandı Ali. "Gerçekten çok harika."
Zaman yavaşça geçiyordu. Elif bir yandan bu saçma durumu düşünüyordu. "Belki de bu bir işarettir," diye düşündü içinden. Ali de kendi kendine düşüncelere daldı. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı, ama bir şekilde buradan çıkacaklarına inanmak istiyorlardı.
Polisin gelmesini beklerken, bu tuhaf ve saçma anın bir şekilde onların kaderine dokunacağını hissediyorlardı. Asansörün dar alanında, sessizce beklerken, belki de birbirlerine olan kızgınlıkları zamanla yerini başka duygulara bırakacaktı.