Yine normal günlerden biriydi. Herkesin kalbini ısıtan güneş parıl parıl parlarken sıcaktan bunalan köpekler soğuk betona yatmayı tercih etmişti. Kuşların cıvıl cıvıl öten sesleriyle uyanmıştım. Ben Melisa 18 yaşındayım. Ailemin durumu normal. Mutlu muyum diye sorarsanız "evet mutluyum".
Bugün okul gezisi olduğunu bildiğim için erken kalktım ama yine de kahvaltıya vaktim olmadı. Okula gittiğimde 12. Sınıflar bahçede bekliyordu. Bense kendi sınıfımın olduğu yere gittim. Çağan'da oradaydı. Kim diye sorarsanız sevgilim diyebilirim. Ama henüz değil. Başımıza güneş geçene kadar bizi bahçede beklettikten sonra nihayet servislere binme vaktimiz gelmişti. Yolculukta kankam olan Asya'nın yanına oturdum. Zaten yol yakındı ama yinede eğlenceli bir zaman geçirdik. Sonunda vardığımızda heyecandan havalara uçacak gibi olduk çünkü ilk defa gemiye binecektim. Çağan'da binmemişti sanırım. Binerken az kalsın düşüyordum ve Çağan bana şöyle dedi;
"Sana açılmadan seni kaybetmek istemiyorum o yüzden daha dikkatli olmalısın"
Çağan bunu dediği an ben bir bayılacak gibi oldum ama kendime geldim iyiki. Bir an nefesim kesildi ilk başta hiçbir şey diyememiş olsam da sonradan;
"Haklısın Çağan" diyebildim.
Aslında bir an duraksayıp ona sevgilim demek istesemde bende o cesaret yoktu.
Sonunda rahat ve huzurlu bir yer bulmuştum. Yol boyunca çok eğlendik ve çok güzel yemekler yiyip danslar ettik. En güzel yanı da şimdi yani akşam olması. Çağan beni yanına çağırdı. Ellerim titriyor ve kalbim yerinden çıkacakcasına atıyordu. Hey abartmıyorum gerçekten güm güm atıyordu. Yanına oturdum ve ilk başta bana;
"Bu gece ay çok güzel değil mi?" Diye sordu.
Şaşırmıştım aslında. Yine de ortamı bozmak istemediğim için;
"Evet öyle çok güzel parlıyor" dedim.
Ve sonra bana beni şok edicek bir şey söyledi;
"Senin kadar güzel olamazlar" resmen bayılacaktım.
"Ne oldu yalansa yalan de senden güzeli varmı bu evrende" dedi ve beni krize soktu resmen.
Bir an duraksadım ve ne yapacağımı bilemedim. Tam bir şey söyleyecekken Çağan'ın arkadaşları ve tüm sınıf "oooo" diyerek gülmeye başladılar. Çağan ise benden bir cevap bekliyordu. Onları aldırmadı bile. Zaten ne olduysa o ara oldu. Gemi ters yöne doğru gidiyordu. Kaptana bakmaya giderken az kalsın hepimiz yere savruluyorduk. Kaptan bayılmıştı. Bizde gemi sürmeyi bilmediğimiz için çok panik olmuştuk. Hocalara sorduk ama onlarda bilmiyordu. İlk başta kaptanı uyandırmaya çalışsalarda kalp krizinden ölmüş. Ben Asya'ya sarılarak ağlıyorum, hocalar ne yapacaklarını bilmiyor yani bildiğin elimiz ayağımız kitlenmişti resmen.
Telefonlar çekmiyordu. Ailemiz bize ulaşamayınca polisi aramışlar fakat kimse bizi bulamadı. Bende Çağan'dan öğrendim meğersem çeken bir telefon varmış o arada tek arayabileceği kişi ailesi olduğu için onları aramış. Telefonu tutarken denize düşürmüş ve kimseye söyleyememiş.
Ağlamam durmuştu fakat dışardan sesler gelmeye başlamıştı. Şimşek sesleriydi. Evet evet çok iyi duyabiliyordum ama diğerleri pek duymamıştı sanırım. Dışarıya baktığımda ileride fırtına vardı. Diğerlerine haber vermek için oraya gittim fakat kimse ses duymadığını söyledi. Bende uzakta gördüm dedim. Gidip baktık gerçekten fırtına vardı. Nasıl kaçmamız gerektiğini bilmiyorduk ama yine de şansımızı denedik ama olmadı. Zaten yanımızda kalp krizi geçiren bir ölüyle de ne yapacağımızı bilmiyorduk. Hocalar böyle acil durumlarda ne olacağını hiç düşünmemiştiler. Fırtınaya git gide daha fazla yaklaşıyorduk. Sanırım boğulup ölecektik ama Çağan su sevmediği için hiç denize girmemişti ve bu yüzden yüzme de bilmiyordu. Onun için çok endişelenmiştim. Yanina gidip biraz sohbet etmek istedim ve bana;
"Halâ cevap vermedin" dedi.
Bende zaten ölmeyecekmiyim dedim ve pat diye;
"Seni seviyorum SEVGİLİM" dedim. Çok utanmıştım ama pat diye söyleyiverdim işte aşk bu.
Çağan'ın kalp atışlarını hissedebiliyordum. O da benim kalbimi hissedebiliyordu. Çağan bir şey diyemeden ona sıkıca sarıldım ve şöyle dedim;
"Beni sakin bırakma olurmu sevgilim?"
Çağan da "tamam sevgilim" demişti.
O gece bir sürü duyguyu aynı anda yaşadım. Çok garipti çünkü ilk defa oluyordu böyle birşey.
Sanırım ona ilk ve son sarılışım olacaktı. Sımsıkı sarıldım ve kokusunu vücudumda hissettim.
Gemi giderek fırtınaya yaklaşıyordu. Hepimiz çok korkuyorduk. Ölecekmiş gibi hissediyordum. Çağan'da benimle aynı duyguyu yaşıyordu sanırım. Kendim için endişelenmek yerine onun için endişeleniyordum. Aşk bu kadar düşüncesiz olamaz değilmi?
Fırtınanın ucuna gelmiştik. Asya ve ben birbirimize sarıldık ama gemi çok sallandığı için Çağan'ın üstüne düştüm o sırada Çağan'da kenardaydı ve ikimiz de denize düştük...
