Sabah babam yine birşey olmamış gibi yanımıza gelip bizi öptü. Fakat İkra'yı öperken, İkra bir şey söyledi "BABA DÜN ANNEMLE NE OYNUYORDUNUZ?" bunu sormasını kimse beklemiyordu belliki. Odada boş bir sessizlik oluştu. Her şey tamamda, babamda ne yaptığını tek tük hatırlıyordu. Yani annemi dövdüğü kısım değilde eve girince sadece ona birazcık bağırdığı kısmı.
"Ne oynamışız ki kızım? " dedi babam.
"Ablam, annemin güldüğünü söyledi. Ama... Annem biraz bağırıyor gibiydi. Sende bundan keyif alıyor gibiydin. Ne oynadığınızı merak ettim, hangi oyun insanı bukadar güldürür ki? " diye sordu masumca.
Babamın gözleri benimkiler ile buluştu. İşte şimdi ayvayı yemiştik. Babam ya yaptıklarını hatırlayıp annemin morarmış yerler için "kapıyq vurdum" gibi bahane lerini anlayıp özür dileyecekti. Yada yapmaya devam edip birşey yokmuş gibi yapıcaktı.
Ve o sadece küçük bir oyun oynadıklarını söyleyip çıktı. Ne yani insan bir özür diler değilmi? Neyseki akşam elinde bir buket çiçekle geldi. Çiçekleri gönlümüzü alıcaktı?
Anneme vererek çok özür dilediğini falan zırvaladı. Annemde saf ya, affetti hemen. Sıra bana gelince bana bir çiçek uzatıp yine aynı şeyleri söyledi. Affettiğini söyleyip odama geçtim.
Biliyorum buda kısa oldu ama sizi çok sıkmak istemiyorum. Birde böyle olunca daha çok merak edip, okumayı seveceğinizi düşünüyorum. Hoşunuza gitmezse fikrinizi söyleyebilirsiniz.