Aradan bir hafta geçti, yine eve içkili geldi. Onu yine uyardık. Bu sefer gerçekten ciddi bir uyarmaydı.
Biz böyle ciddi olunca sinirlendi tabii, ve yine üvey anneme el kaldırdı. BU SEFER ONU DURDURAMADIM, hatta durdurmaya çalışırken benide dövmüştü. Neyseki ikimizede pek birşey olmadı sadece biraz canımız yandı
Malesef artık o eski tatlı, yumuşak Ahmet'ten hiç eser kalmamıştı. Ben aradan sıyrılıp İkra'ya bir kulaklı takıp yeniden yanlarına gitmiştim. Birşey yapamamıştım dediğim gibi arada bende kaynamıştım. Polise söylemeyi teklif ettim ama üvey annem eğer bunu yaparsak ceza almasından korkuyordu, birdaha yapmayacağından emin olduğunu falan söylüyordu. Ben inanmadım ama polise de gidemedim, çünkü üvey annem İkra üstüne yemin ettirdi.
Benim dediğim gibi çıktı. İki gün sonra eve sürekli içkili gelemeye ve üvey anneme şiddet uygulamaya başladı. Ne dediysem onu polise gitmeye ikna edemedim. Kocasını sevdiği için bunu kendisine konduramıyordu. Ama kocası artık eski kocası değildi! Ne diye düzeliceğini ısrar ediyordu ki?
İkra korkmasın diye babası her eve geldiğinde onu odaya sokup oyalıyordum.
Babasındaki değişikliği elbetteki oda fark etmişti. Ara sıra bana "Deniz abla, babam neden artık eve gelince onunla konuşamıyorum? " diye soruyordu. Küçücük çocuğa 'Baban anneni dövüyor çünkü sürekli içiyor sende korkma diye seni odaya kapatıyorum' diyemem ya. "Baban yorgun oluyor o yüzden hemen gidip yatıyor " diyordum. Küçücük çocuk buna farklı anlamlar yükleyip neden yırgun olduğunu falan soruyordu, bende iş yüzünden diyip geçiştiriyordum.
Birşeylerin ve gelen o seslerin farkına varana kadar ona gerçekleri söylemeyi düşünmüyorum. O daha sadece beş yaşında, küçücük bir çocuk.
Her gün aynı şey oluyor ve ben ile üvey annem hergün İkra'ya farklı yalanlar uyduruyorduk.Taki o güne kadar...
Biraz kısa oldu kusura bakmayınn