ateşböcekleri olurdu bahçede, geceleri uçan ateşböceklerini ben kayan yıldızlar zanneder dilek tutardım. o yüzden herhalde, hiç de gerçekleşmedi dileklerim. gerçekleştirmeye de çalışmadım zaten.
ben en çok fiyonk makarnaları severdim. kelebeğe benzetirdim onları, kelebekleri severdim. bizim evde bir sürü kelebek olurdu küçükken, ya da ben öyle sanardım. kelebek değil güveymiş onlar. kelebekler kadar renkli olmadıklarından olsa gerek öldürürdü annem onları.
sabah uyandığımda kollarımda kızarıklıklar olurdu sinek ısırıklarını kaşır kaşır kanatırdım. sineklere bizi yemesinler diye biraz fasulye koymayı teklif ettim ama annem reddetti.
çıplak ayaklarımla bastığım halının üstündeki karpuz çekirdekleri yapışırdı ayaklarıma, böcek zanneder arada bir parmaklarımı sayardım eksik var mı diye. eksik saymış gibi yapar kendimi korkutmaya çalışırdım. o zamanlar sevilmemeyi hiç hak etmezdim ama yine sevilmezdim. büyüyünce geçer derlerdi, geçer büyüyünce derdim. büyüdü derdim, kocaman oldu sevemedi yine kimse beni. sevemedim kendimi. sevilmeye layık olmadım hiç de. ne kendimi ne başlasını suçladım. büyüyünce derdim, ellerim de büyüdü. güveyi öğrendim, güveler öldürdüm. karpuzu üflemeden yedim, ellerimi saymadan emin oldum tam olduklarına. ateş böceğini bir daha görmedim. yıldızları saymayı bir daha hiç düşünmedim bile.
